Girl in the window...

Dziewczyna z okna.

Tak w tym poście, notce nazwę siebie.

Dziewczyną, która za wiele dla tego świata nie znaczy, bo w końcu jest tylko jednym malutkim kawałkiem układanki, który łączy się przez inne by dopasować się do tego jednego, jedynego,ale nigdy nie podejrzewała że ten puzzel, będzie tak daleko od niej.

Puzzel.

Zdefiniuję.

Puzzlem może być każdy. Przyjaciel. Wróg. Ktoś bliski, czy daleki. Ktoś z rodziny czy spoza niej. Kobieta. Mężczyzna. Zwierze. Przedmiot. Uczucie.

Ponieważ puzzel to coś co nas wszystkich łączy, zespaja, pozwala nam jakoś żyć, jest częścią naszego świata, rzeczywistości, ma lub nie ma w naszej sztuce życia jakąś szczególna rolę i ja odgrywa zarówno po naszej myśli jak i poza ni a dając życiu plusy i minusy. Plusów jest tak wiele jak minusów,ale zbyt gorzko podchodzimy do życia skupiając się tylko na jego wadach. 

Siedzę w oknie, na które spadają deszczu łzy

Widzę tam Ciebie spadam na dno, gdzie Ty

Jesteś jak dawniej, jesteś ze mną, choć nie tylko dla mnie...

Piękny sen, którego końca ujrzeć nie chcę

Żałuję swoich czynów, wspominam tamte dni i tęsknię

Za Tobą, za mną, za nami

Byliśmy razem, byliśmy osobno, każdy swe karty trzymał

Nie odsłaniał, dużo nie mówił, trzymał

W garści, w kieszeni, w szufladzie

Dla siebie, jego tajemnica

Było ciepło, smutek był

Byłam ja, byłeś Ty

Wszystko znikło, posypało się

Jestem sama, czuję, że

Straciłam wszystko, zapłaciłam należne cło

Muzyka nadal ta sama drzemie we mnie

Uwolniłam ją, przelałam na papier, piksele

Powstawały szkice, wiersze, słowa

Uczucia nie miały ujścia, bo brakło im jednego

Brakło im ciepła, brakło im Ciebie

Brakło przyjaciela.

Z dnia na dzień staram sie wstawać po każdym upadku, mimo, ze ostatnimi czasy zaliczyłam ich sporo.

Wiele kłótni, sporów, niepotrzebnie wypowiedzianych słów, bólu i przelanych łez. Tak, dużo płakałam, bardzo dużo łez przelałam, a sama nie wiem już w jakim celu, co mnie znowu ściągnęło na dno...

Dlaczego to tak nagle złapało mnie?

Dlaczego nikogo nie ma?

Samotność doskwiera, najgorsza z trwóg

Otwiera rany stare, zadaje nowe

Uciekają myśli, iskierka gaśnie

Niknie wszystko, najwspanialsze me baśnie

Szczęście ucieka, ciemność zostaje 

Każdy uśmiech z czasem płaczem się staje

Znikam, nie, chcę zniknąć

Myślę, jestem, czuję

Czas zatrzymuję

W cierpieniu, samotności się pogrążam

Myślę, że nie ucieknę

Ktoś porwał klucz

Ktoś zabrał go, zaryglował zamki

Łańcuchem mym mrok

Kulą mą to, że nie robię nic

Jedna wymówką odrzucam ratunek

Przekraczam linie, przekraczam granice

Znoszę to, przyjmuję, zabieram

Ból , cierpienie, tylko to teraz zbieram

Pokazuję uśmiech, słodkie samobójstwo

Może spotkamy się wolni

Na drugiej stronie

Na łonie Matki Natury

Ona nas zesłała, ona nas zabierze

Może to dziwne, ale szczerze w to wierzę

Wierzę w nią, w anioły

Wierzę w światło, dobru składam też pokłony

Może nawet lepiej, ze nie rozumiesz

Może nawet lepiej, bo się zastanowisz

O co mi chodzi, w co wciąż brnę

Może krzykniesz, może potrząśniesz

Do żywych wrócisz mnie

Przytulisz, doradzisz, obejmiesz ciepłem swym

Ale to nie pomoże

Poddam się

A kiedy już zasnę

Snem wiecznym, nieuniknionym

To czy będziesz płakał?

Czy zaśpiewasz mi kołysankę?

Wiem, że nie powinnam się tak czuć, że powinnam się wziąć w garść,ale sama tak nie potrafię. Kołysanka nie pomaga, nie ucisza tego wszystkiego, a to zawsze pomagało, zawsze, od kiedy tylko ją mam. Nikt mi jej nie zaśpiewa, nikt mi jej nie zagra, ona sama we mnie jest, ona we mnie , jak w katarynce ciągle jest grana, każe mi sie nie poddawać. Jak przyjaciele utrzymuje mnie przy życiu. Szkoda tylko, ze Ci przyjaciele, to ludzie, których nie miałam okazji jeszcze zobaczyć, przytulić, poczuć. 

Po prostu są.

Są dla mnie.

Ja jestem dla nich.

To proste.

Miejsce w których jestem, w których obcuję, moje środowisko, to mój Zakon, moje miejsce, w którym odnajdę wszystko. 

Jest dobra strona. 

Są egzorcyści, poszukiwacze, generałowie, jest sekcja naukowa, są ludzie sanatorium, jest Jerry i Hevlaska.

Jestem ja.

Są oni.

Jest i zła strona.

Jest Earl, są Noah, są akumy i inne demony i duchy.

Są też pośrednicy.

Zwykli ludzie.

Nieznajomi.

Dlaczego więc zdaje mi się, ze jestem ciągle sama? Dlaczego leżę w ciemnościach zwinięta w kłębek i udaje przed wami, ze jest dobrze?

Wszystko jest nie tak.

Chcę się zakochać. Poczuć jak komuś na mnie zależy. Jak ta osoba jest przy mnie, jak mnie obejmuje, nie pozwala bym się dręczyła, bym była smutna. Chciałabym się zakochać. Tak na prawdę. Ze wzajemnością. Mieć kogoś, kto będzie mnie kochał , na prawdę, za to jaka jestem. Nie za wygląd, a za to co mam w środku. Za to jaka jestem nieodgadniona, za moje metafory, niedosłowność. Chcę mieć kogoś na prawdę blisko. Bez zbędnych cyferek przy słowie "kilometr". Chcę się zakochać.

Po prostu.

Na zabój.

Ze wzajemnością.
Moje jedyne marzenie. Te nigdy wam niewypowiedziane, teraz przelałam na piksele.
Dla was nic nie warte, dla mnie znaczą wiele.

W tym roku nie chcę być już tylko dziewczyną z okna. Nie chcę, by mój świat był czarno biały, a na tych dwóch barwach tliła się tylko krwi koloru czerwień.