I'm not dead and I'm not for sale.

Post zapoczątkuję gifem mojego papieru toaletowego<3

COŚ JEST TOTALNIE NIE TAK.

Po prostu coś jest nie tak. Nie tak miało być. Nie, nie, nie, nie i jeszcze raz NIE. Miało być wszystko cacy, a dopiero jutro tatuś wyjedzie, albo pojutrze, wiec projekt x zostaje odwołany na piątek, albo czwartek, więc trzeba będzie dzwonić po ludziach kiedy wszystko będzie miało miejsce. Na razie mamy cztery pewniaki, wiec będzie spoko. Bardzo, bardzo spoko, jak się uda. Bo w końcu musi się udać, to koniec wakacji jest. Cholera.

Właśnie, koniec.

FUCK, FUCK, FUCK, FUCK, FUCK, FUCK, FUCK.

Ale w sumie, jest dobrze. Nawet bardzo. Czas jest rozplanowany i nigdzie nie ucieka. No może tylko wtedy, kiedy poszukuję weny. Przydałoby mi się jej trochę, na ten mój papier toaletowy. [Tak, nie mogę tego przeżyć.] W sumie, bardzo w sumie, chciałabym w końcu napisać coś dobrego, jakoś zaistnieć.

Bo sama już nie wiem jak piszę. 

Mam swój styl, trochę inny, a na wszystko potrzebuję odrobiny natchnienia i pomysłu.

Tylko czekać na wieczność, kiedy weny będzie pod dostatkiem.

Czekając na wieczność. Wspaniały film.

KOCHAM CIĘ JAK WILLY EMMĘ.

Takie tam, nowe powiedzonko. Jakie to urocze.

Iiiiii.... kompletnie nie wiem co tutaj napisać, aż mam ochotę coś rozwalić. A dzisiaj to już w ogóle.

Rozwalić. 

Roz-wa-lić. 

R o z w a l i ć.

Ciekawe, prawda? I to tak nagle, nawet mój nowy, rudy, koci przyjaciel, któremu nadałam imię Willy mnie nie pocieszył. Ale był uroczy, to mu wybaczę. Łaskawa ja.

Ale zapomniałam o najważniejszym. O dzisiaj.

Dzień zaczął się już przed dziewiątą. Przed dziewiątą. W wakacje. No chyba don't. Ale przynajmniej śniadanie było pyszne i wspaniałe. Nie tak jak sprzątanie po nim. Ale było ciekawie, bo sąsiedzi znowu słuchali jak zdzieram sobie struny głosowe. Ale warto ćwiczyć trzy razy dziennie, nawet jeśli liptonowy,kochany, najzajebiściejszy zespół się rozpada.

Pozazdrościć.

Też bym chciała przeprowadzić się do Paryża, albo podróżować nieustannie, aż do skutku, czy, sama nie wiem, wyjechać do szkoły poza miasto, żyć w akademiku.

Ale ekipa trwa i oby była na projekcie x.

Keep calm, and nananana nananana.

No i jeszcze, zanim postaram się zabrać za Foxy [taaaa, bo się uda.], chciałabym ładnie podziękować Michałowi i jego koledze [piszę jego koledze, bo najzwyczajniej nie wiem jak zapisać tu tego kolegę.], którzy zapewnili mi dzisiaj ciekawy dzień, niezbyt nudny i pyszną kawkę. Nawet podziękuję za częstowanie mnie Grześkiem, którym się nie poczęstowałam, bo to był Twój toffi Grzesiek, Michale.

Co jeszcze, co jeszcze, co jeszcze żeby nie zapomnieć?

Ach, gif z dedykacją na koniec! <3

Dla Michała, który wie, że jego "NIOCH" mnie wkurwia.

[Tak, specjalnie napisałam przez "ch".]

[I wcale nie dlatego, że nie wiem i nie pamiętam, jak to się pisze.]

I really do.

Przyjaciel to skarb. Naprawdę. I warto o niego dbać, trzymać go przy sobie, żeby nie stracić. Zwłaszcza tych prawdziwych, którzy nigdy Ciebie nie zawiedli, nie sprawili, żeby było Ci źle. 

Tych od piaskownicy, z przedszkola, czy podstawówki. 

Tych z nowej klasy gimnazjalnej, z imprez, z wycieczek.

Tych, których jeszcze nie znamy, a będziemy im powierzać część siebie.

Bo w sumie to na tym polega przyjaźń, prawda? Na powierzaniu siebie innej osobie. Nie jako ciała, a tego co w nas drzemie. Bo komu innemu jak nie przyjacielowi wygadujemy się z najmniejszych głupot, śmiejemy się z tych najdziwniejszych wpadek. To z przyjacielem rozmawiamy o tym, co nas trapi, o tym co w nas buzuje, co w nas drzemie, co musimy z siebie wyrzucić, bo zaraz to z nas wypadnie i połamie nas na kawałki. Bo to przyjaciel wyciąga nas z dołka paroma słowami, jest z nami, kiedy jest źle, kiedy dobrze. Cieszy się Twoim szczęściem, dzieli swoim.

I mam cholerny zaszczyt mieć takich zajebistych przyjaciół. Naprawdę. Są ludzie, z którymi jestem od zawsze i bez których nie wyobrażam sobie życia. Nie wiem, co by się stało, gdybym ich straciła. 

Chyba poszłabym na dno.

Jest komu dedykować. Naprawdę. i oni wiedzą, że mówię o nich.

Kociu, Adamie mój ukochany, Wyczesana droga, Ajusiu, Roszpunko, Shao kochana, Amfetamino najdroższa...

Tak wiele wam zawdzięczam ostatnimi czasy, cały czas. Jesteście najlepsi. Wszyscy. Nawet Ci, których tu nie wymieniłam <3 

Aż zapodam wam serduszko.

Dzisiejszy dzień był owszem cudowny, spędzony z Wyczesaną, okropnie wspaniale.

Soczek był przepyszny, guma i ciastko też. A CC pachniało cudownie. W końcu, powiedziałyśmy tak wiele, co nam ciążyło, wygadałyśmy się i to było to. 

I nie stracimy tego, zestawimy nasze plany lekcji i będziemy wracały razem ze szkoły, spotykały się w weekendy, bo nie można tak, ekipa musi być. Bo co by bez niej nie było? W końcu tam czujemy się dobrze, możemy robić co chcemy, bo jesteśmy wśród swoich i wiemy, że robimy to ze sobą, nie musząc się wstydzić. Bez barier. Jak nasz mały project x.

Nauczyłam się też dzisiaj nie ufać tacie, co do pogody. Bo zmarzłam jak cholera, bo tak też wiało i grzywka wpadała mi do oczu. I TAK, MAM Z TYM PROBLEM. Nie lubię jak mi grzywka wpada do oczu, kiedy łaskawie zarzucę włosy z innej strony niż zwykle i  nawet użyję lakieru ŻEBY NIE BYŁO, a to chujostwo mocą matki natury będzie mi je do oczu wrzucać.

I LOVE NATURE.

I REALLY DO.

Poza tym, nauczyłam się, tak na przyszłość, że na Doriana czeka się godzinami. Jakby naprawdę był Dolores. I w sumie nadal pozostaje pytanie, czy on naprawdę nie wie, co zrobić, jak się zgubią klucze i czy sam potrafi robić zamki. Bo dla niego trzy minuty, to trzydzieści.

Czekania w pizgawicy. Och, love it.

No i bloguję. Nadal. Choć postaci mi się wypalają, ja się nie poddam. Bo może i Leo zniknął, ale będzie Foxy i nie za bardzo mnie obchodzi, że ksywkę ma taką jak nazwa papieru toaletowego. 

Myślę, że nikt się nie skapnie. 

Na jednym jestem ponad rok, na innych startuję.

Ktoś mi powiedział, ze lepiej prowadzę dziewczyny lepiej niż mężczyzn, a że ufam jej jak nikomu innemu, to się przestawię. Moon prowadzi mi się na Bloodywood świetnie, więc nie będzie problemów. 

No i Mike Way i sombrero, z dedykacja dla Shao.

To mój Wariat <3

Be whoever you are extremely loud. And be completely fearless when you do it.

Został nam oficjalnie tydzień potencjalnej wolności. Ciekawe jak ja wykorzystamy, co będziemy robić i z kim... I czy pogoda nam ku temu dopisze.

W sumie, zastanawiam się, jak to minie mi ten tydzień. Od jutra siedzę sama w domu i będę musiała pamiętać o jedzeniu, bo oczywiście, ja nie jem, jak to twierdzą niektórzy członkowie mojej rodziny, wmuszając we mnie kanapkę z serem o godzinie dwudziestej drugiej, w niedzielę.

But, whatever, love it.

Wakacje minęły i mimo, że nie były do końca takie, jak je sobie wymarzyłam, było cudownie. Może całe spędzone w rodzinnym mieście, z nielicznymi wizytami to tu, to tam, ale jednak były całkiem wspaniałe. Myślę, że stało się parę rzeczy, których nie przewidziałam, jednak wyszły mi w miarę na dobre i cieszę się z tego. Dostawałam pocztówki, zapoznawałam się bardziej ze znajomymi, nie tylko tymi tu, ale i tam, z którymi niestety nie mogłam się jeszcze spotkać. Ale taka relacja nie jest zła.

Bo w sumie jaka jest zła?

Oby rok szkolny był taki. 

W sumie klasa, a przynajmniej osoby, które poznałam i znam, są całkiem spoko, więc nie powinno być najgorzej. Trzeba będzie zrobić dobre wrażenie, wziąć się do nauki i pokazać na co mnie stać. Nie chcę w tej szkole być "Patrz, to ta koleżanka..." tej i tej, tamtego i tamtego. Chcę być sobą, kojarzona jako Dominika, Evee, Doma, czy nawet Nawiedzona. Bo to ma być coś. Przez te lata ma się wszystko zmienić. Tak sądzę.

Yeah, rock and roll, baby.

Chodzi w końcu o realizację swoich marzeń. A ja żyję w ich Krainie. Otoczona nimi, żyjąca wśród nich, ciągle śniąc, czasem gubiąc się na jawie, nie będąc pewna, czy na pewno nie śpię.

Wyczekując.

lauwolf.

I z okresem zmian wszystko uwieńczę podpisem "lauwolf", tak jakby miał on jakieś większe znaczenie. Cóż, dla mnie chyba nawet ma. W końcu jakby na to nie patrzeć, to cześć mnie. We wszystko co robię wkładam część siebie.W końcu we wszystko wkładamy serce, prawda? 

Nawet w spojrzenie. 

W końcu oczy, to zwierciadło duszy. Ciekawe, co można pomyśleć o moich? Niebieskich, zerkających to tu, to tam, trochę podejrzliwych, roześmianych, głęboko smutnych, otoczonych rzęsami, tylko trochę pokrytych tuszem, gdzieś zagubionych, w rzeczywistości. Ale, czym ona jest?

Kim według was jestem ja?