Girl in the window...

Dziewczyna z okna.

Tak w tym poście, notce nazwę siebie.

Dziewczyną, która za wiele dla tego świata nie znaczy, bo w końcu jest tylko jednym malutkim kawałkiem układanki, który łączy się przez inne by dopasować się do tego jednego, jedynego,ale nigdy nie podejrzewała że ten puzzel, będzie tak daleko od niej.

Puzzel.

Zdefiniuję.

Puzzlem może być każdy. Przyjaciel. Wróg. Ktoś bliski, czy daleki. Ktoś z rodziny czy spoza niej. Kobieta. Mężczyzna. Zwierze. Przedmiot. Uczucie.

Ponieważ puzzel to coś co nas wszystkich łączy, zespaja, pozwala nam jakoś żyć, jest częścią naszego świata, rzeczywistości, ma lub nie ma w naszej sztuce życia jakąś szczególna rolę i ja odgrywa zarówno po naszej myśli jak i poza ni a dając życiu plusy i minusy. Plusów jest tak wiele jak minusów,ale zbyt gorzko podchodzimy do życia skupiając się tylko na jego wadach. 

Siedzę w oknie, na które spadają deszczu łzy

Widzę tam Ciebie spadam na dno, gdzie Ty

Jesteś jak dawniej, jesteś ze mną, choć nie tylko dla mnie...

Piękny sen, którego końca ujrzeć nie chcę

Żałuję swoich czynów, wspominam tamte dni i tęsknię

Za Tobą, za mną, za nami

Byliśmy razem, byliśmy osobno, każdy swe karty trzymał

Nie odsłaniał, dużo nie mówił, trzymał

W garści, w kieszeni, w szufladzie

Dla siebie, jego tajemnica

Było ciepło, smutek był

Byłam ja, byłeś Ty

Wszystko znikło, posypało się

Jestem sama, czuję, że

Straciłam wszystko, zapłaciłam należne cło

Muzyka nadal ta sama drzemie we mnie

Uwolniłam ją, przelałam na papier, piksele

Powstawały szkice, wiersze, słowa

Uczucia nie miały ujścia, bo brakło im jednego

Brakło im ciepła, brakło im Ciebie

Brakło przyjaciela.

Z dnia na dzień staram sie wstawać po każdym upadku, mimo, ze ostatnimi czasy zaliczyłam ich sporo.

Wiele kłótni, sporów, niepotrzebnie wypowiedzianych słów, bólu i przelanych łez. Tak, dużo płakałam, bardzo dużo łez przelałam, a sama nie wiem już w jakim celu, co mnie znowu ściągnęło na dno...

Dlaczego to tak nagle złapało mnie?

Dlaczego nikogo nie ma?

Samotność doskwiera, najgorsza z trwóg

Otwiera rany stare, zadaje nowe

Uciekają myśli, iskierka gaśnie

Niknie wszystko, najwspanialsze me baśnie

Szczęście ucieka, ciemność zostaje 

Każdy uśmiech z czasem płaczem się staje

Znikam, nie, chcę zniknąć

Myślę, jestem, czuję

Czas zatrzymuję

W cierpieniu, samotności się pogrążam

Myślę, że nie ucieknę

Ktoś porwał klucz

Ktoś zabrał go, zaryglował zamki

Łańcuchem mym mrok

Kulą mą to, że nie robię nic

Jedna wymówką odrzucam ratunek

Przekraczam linie, przekraczam granice

Znoszę to, przyjmuję, zabieram

Ból , cierpienie, tylko to teraz zbieram

Pokazuję uśmiech, słodkie samobójstwo

Może spotkamy się wolni

Na drugiej stronie

Na łonie Matki Natury

Ona nas zesłała, ona nas zabierze

Może to dziwne, ale szczerze w to wierzę

Wierzę w nią, w anioły

Wierzę w światło, dobru składam też pokłony

Może nawet lepiej, ze nie rozumiesz

Może nawet lepiej, bo się zastanowisz

O co mi chodzi, w co wciąż brnę

Może krzykniesz, może potrząśniesz

Do żywych wrócisz mnie

Przytulisz, doradzisz, obejmiesz ciepłem swym

Ale to nie pomoże

Poddam się

A kiedy już zasnę

Snem wiecznym, nieuniknionym

To czy będziesz płakał?

Czy zaśpiewasz mi kołysankę?

Wiem, że nie powinnam się tak czuć, że powinnam się wziąć w garść,ale sama tak nie potrafię. Kołysanka nie pomaga, nie ucisza tego wszystkiego, a to zawsze pomagało, zawsze, od kiedy tylko ją mam. Nikt mi jej nie zaśpiewa, nikt mi jej nie zagra, ona sama we mnie jest, ona we mnie , jak w katarynce ciągle jest grana, każe mi sie nie poddawać. Jak przyjaciele utrzymuje mnie przy życiu. Szkoda tylko, ze Ci przyjaciele, to ludzie, których nie miałam okazji jeszcze zobaczyć, przytulić, poczuć. 

Po prostu są.

Są dla mnie.

Ja jestem dla nich.

To proste.

Miejsce w których jestem, w których obcuję, moje środowisko, to mój Zakon, moje miejsce, w którym odnajdę wszystko. 

Jest dobra strona. 

Są egzorcyści, poszukiwacze, generałowie, jest sekcja naukowa, są ludzie sanatorium, jest Jerry i Hevlaska.

Jestem ja.

Są oni.

Jest i zła strona.

Jest Earl, są Noah, są akumy i inne demony i duchy.

Są też pośrednicy.

Zwykli ludzie.

Nieznajomi.

Dlaczego więc zdaje mi się, ze jestem ciągle sama? Dlaczego leżę w ciemnościach zwinięta w kłębek i udaje przed wami, ze jest dobrze?

Wszystko jest nie tak.

Chcę się zakochać. Poczuć jak komuś na mnie zależy. Jak ta osoba jest przy mnie, jak mnie obejmuje, nie pozwala bym się dręczyła, bym była smutna. Chciałabym się zakochać. Tak na prawdę. Ze wzajemnością. Mieć kogoś, kto będzie mnie kochał , na prawdę, za to jaka jestem. Nie za wygląd, a za to co mam w środku. Za to jaka jestem nieodgadniona, za moje metafory, niedosłowność. Chcę mieć kogoś na prawdę blisko. Bez zbędnych cyferek przy słowie "kilometr". Chcę się zakochać.

Po prostu.

Na zabój.

Ze wzajemnością.
Moje jedyne marzenie. Te nigdy wam niewypowiedziane, teraz przelałam na piksele.
Dla was nic nie warte, dla mnie znaczą wiele.

W tym roku nie chcę być już tylko dziewczyną z okna. Nie chcę, by mój świat był czarno biały, a na tych dwóch barwach tliła się tylko krwi koloru czerwień.

38

Dlaczego wszystko nagle się zawala kiedy zaczynało być dobrze? Dlaczego nie potrafię pokazać, że coś jest nie tak i o tym powiedzieć? Dlaczego czyje jakbym znikała, jakby mnie tutaj z wami nie było, jakbym sama ja była tylko wytworem mojej wyobraźni? Dlaczego wątpię w to co powinno być niepodważalne? Dlaczego Cię tracę z każdym dniem, każdym słowem? Dlaczego zdaje mi się,że jestem tylko niepotrzebnym balastem i ciężarem, którego nie potrzebujesz? Dlaczego mówisz,ze wszystko będzie dobrze nie znając jutra? Dlaczego nie mogę Tobie dorównać? Dlaczego nie potrafię cieszyć się tym co dobre, dostrzegając więcej zła niż dobra? Dlaczego brniemy za stadem odlewów z jednej formy? Dlaczego to wszystko tak boli? Dlaczego nie wiem kim jestem?

NIE WIEM.

Jest wiele pytań na które nie znam odpowiedzi, wiele ich wczoraj sobie zadałam, to bolało, wszystko. Niewiedza, to że wszystko wydawało się być takie straszne, przytłaczające, jakby ktoś mówił: "Masz cierpieć. Masz cierpieć jak jeszcze nigdy nie cierpiałaś."

Nie wiem czy cierpię, nie wiem juz czym naprawdę jest ból. 

Wczoraj było 38 dni, dzisiaj tylko37

Wierszem odpowiedziałam Ci na wiersz, starajac sie wytłumaczyć,ale potem zrobiło się jeszcze gorzej,ale wszystko zakończyło sie szczęśliwie, choć nadal wątpię. Nie wiem czy jest jak dawniej. Nie, nie jest. Nie będzie... Teraz jest lepiej,ale ile to potrwa? Trochę lepiej,ale nadal czuję, słyszę gdzieś echem te słowa :"Masz cierpieć. Masz cierpieć jak jeszcze nigdy nie cierpiałaś." 

"38"

38 dni czekania błogiego
38 dni milczenia srogiego
38 łez przelanych w rozpaczy
38 chwil bojąc się, że Ona to zobaczy
38 złudzeń, na które człowiek patrzy
nie wiem co mam Ci do powiedzenia
lecz wiem,że słowa me nie maja większego znaczenia
cisza pytań trudnych, bez odpowiedzi
ktoś się śmieje z nieszczęścia mego szydzi
kiedy serce me rozdarte na tysiące trwóg
zamieniają się w tysiące po rzekach łez smug
myślę że wiem, a nie wiem nic
czuję że niknę, zanikam gdzieś w polu
gubię się w świecie bez honoru
z duszą utraconą w błogim śnie, gdzie światło
jasne, niezwyciężone przenika mnie
mówię że jestem,że kocham Cię
strach mnie omotał, szamoce mną wciąż
mgłą wspomnienia radosne już są
widzę to wszystko i niebo błękitne
z czasem ciemniejące,jak odbicia me płytkie
blady,szary uśmiech, niby to maska zwodząca
jednakże o zgrozo, do niczego nie prowadząca
myślę,że jestem,ale mylę się wciąż
myślę że czuję, potworem bez trosk
za dużo wszystkiego układa w stosik się
by jak liście jesienne niknąć w gęstej mgle
gubię się, wołam o pomoc Twą
lecz niemo, cicho udając wciąż
że jest dobrze,że pięknie
tak jak iskrzy się noc
niknie szary uśmiech, iskrzy się coś
nie śpię, modlę się o odpowiedzi sto
proszę o jedno
pytam czy już koniec, czy to mrok?

Wiele znaków zapytania, mało twierdzeń a jeszcze więcej wątpliwości i te słowa, słowa , które ciągle się powtarzają: "Masz cierpieć. Masz cierpieć jak jeszcze nigdy nie cierpiałaś." i inne, które dotykają i kują w serce.

"Śmierć dla nikogo nie jest okropna. Stary czy młody, dobry czy zły, dla każdego jest taka sama. Śmierć jest bezstronna. Nie ma szczególnie okropnej śmierci. To dlatego śmierć jest taka przerażająca. Twoje zwyczaje, twój wiek, twoja osobowość, twój majątek, twój wygląd... W obliczu śmierci, wszystko to nie ma znaczenia. Śmierć jest okropna, ponieważ niszczy to wszystko. "

~(Kirishiki Sunako-Shiki)

One Last Breath. Losing It. Falling.

I'm looking down now that it's over
Reflecting on all of my mistakes
I thought I found the road to somewhere
Somewhere in His grace
I cried out heaven save me
But I'm down to one last breath
And with it let me say
Let me say
Hold me now
I'm six feet from the edge and I'm thinking
That maybe six feet
Ain't so far down

~ Creed- One Last Breath

W życiu człowieka zazwyczaj przychodzą chwile radosne i te mniej. Są wzloty i upadki. Jest tak czy nam się podoba czy nie , bo nie mamy na to większego wpływu.

GÓWNO PRAWDA!

 

Żyjemy bez względu na to czy coś jest źle czy dobrze, choć nie powiem ze nasze życie dostarcza nam tylko wzlotów, szczęścia i radości. Umieram każdego dnia. Umieram oddychając tym zatrutym kłamstwem, fałszywością, społeczeństwem, granicami jakimi wyznaczają inni powietrzem. Nawet oddychanie boli. Boli i to okropnie, bardzo mocno. Czasem przestaje i zapominam o wszystkim. Wtedy prawdopodobnie ludzie widzą na mojej twarzy uśmiech. Ciekawe tylko czy potrafią rozpoznać kiedy ten uśmiech jest prawdziwy. Uśmiecham, choć pewnie nie tylko ja tak mam, ale uśmiecham się często,ale ten uśmiech nie jest prawdziwy. A każdy ten sztuczny jakoś zabija od środka, kawałek po kawałeczku, od środka niszcząc to kim na prawdę jesteś. Oni tego nie widzą, nie czują , nie chcą widzieć i wiedzieć.
TAKA PRAWDA...



NIE MAM CZASU.

Nie mam czasu na dzień, gdy mam chęci na noc
Nie mam czasu na sen, gdy mam siłę i moc
Nie mam czasu być ładnym i czyimś podwładnym czy sławnym
Ja muszę być ponad tym
...
Nie mam czasu się z kimś zadawać
I udawać, że mi nastrój poprawia
Niczym nie napawając uzmysławia
Za wąski gzyms by nogi stawiać
...
Nie mam czasu na zastój, nie mam czasu na jedzenie
Ale mam w chuj czasu na siedzenie i palenie
I mam słów zasób, z niego korzystam w dwójnasób
Raz klnę jak szewc, raz nie i spasuj
...
 Nie mam czasu na czesanie się na bok
A zamiast grasu jarania Lady Gagą
Może kiedyś zaszczycą mnie uwagą
I wyjdą na zewnątrz swych synagog
...
 Nie mam czasu na siedzenie przy kokpicie
Ów machiny lądującej w niebycie
To czyny mówią ile stanowicie
Czy się znie- czy się wyz- wolicie

~Rahim [ft. GrubSon & Abradab]- Fejm

Co do uczuć. Mam je. Wiele razy mówiłam ze ich nie mam, zostały zniszczone,ale jednak są i nie mają się zbyt dobrze,ale o tym z góry wiadomo.

 A kiedy zrozumie się czym jest miłość, zwłaszcza kiedy jest już za późno, to to wszystko- emocje i uczucia wyniszczają cię od środka. Tak, zrozumiałam czym jest miłość, ale  co z tego skoro ta osoba miała na to kompletnie wyjebane, by powiedzieć mi co do tego jak to rozumiem, ze powinnam wylądować na Wawelu, jak i tak po tym co mi zrobiła na moje "Cześć" odpowie tak jak zwykle, a na sam jej widok, nawet ten z daleka podobno robię się na twarzy czerwona?
Szkoda że nie wiesz ile razy od tamtego czasu myślałam o samobójstwie.
Szkoda ze nie wiesz jak bardzo Cie kochałam.
Szkoda że Cie tutaj nie ma.
Chcę żebyś był jak dawniej, a moja miłość do Ciebie przeminęła, a byłoby tylko to głupie zauroczenie w przyjacielu, którego straciłam.
" No co? Z kolegą się nie pożegnasz?"
Kochałam Cie i pewnie nadal, w jakimś niewielkim zajebanym procencie Cię kocham.
 A nawet się nie pożegnałeś...

Miłość. Uczucie , przez które przy osobie, którą kochasz uważasz na każde swoje słowo, ruch, emocję ,żeby tylko jej nie urazić, nie zranić, nie sprawić aby odeszła na zawsze z Twojego życia, aby nawet tylko, aż jako przyjaciel nadal była przy Tobie. Bo każdy uśmiech tej osoby, każde mrugniecie, widok barwnych tęczówek tej osoby powoduje, że Twoje serce zaczyna bić jak szalone i masz wrażenie że nie możesz oddychać, jakbyś trafił do Edenu, tego Twojego, w którym jesteście tylko Ty i ta osoba. Zawsze pachnie tak samo, dla Ciebie ten zapach, bliskość tej osoby jest dla Ciebie najważniejsza, liczy się bardziej niż Twoje własne życie. Dla tej osoby starasz się zmienić, rzucasz wszystko powoli, wiedząc ze ta osoba nie chce abyś to robiła, a kiedy przychodzi moment wypowiedzenia TYCH słów zwlekasz. Zwlekasz ile jesteś w stanie wytrzymać, bo boisz się, że po tych słowach ja stracisz, nic już nie bedzie jak dawniej. Ale to właśnie to, żal, że nigdy TEGO nie wyznałeś będzie bolał, zabijał Cie dzień w dzień, każdego dnia tygodnia i dwa razy w niedzielę, bo wiesz, że to powróci nastepnego dnia, nadejdzie następną falą, a Ty na nowo i nowo będziesz umierał, a ból po stracie, tym ze ta osoba TEGO nie doceniła, zachowała sie jakby miłość była czymś zwyczajnym z czasem minie. Minie, a uczucie zostanie przykrym wspomnieniem, doświadczeniem.
Czułam żal, ból jeszcze przemija po Twojej stracie.
Chciałabym nazwać Cię dupkiem, ale nie potrafię.
Chciałabym powiedzieć, ze Twój pocałunek zniknął i nic dla mnie nie znaczył,ale nie potrafię.
Chciałabym jeszcze raz Cię przytulić, uderzyć w ramię, jak kiedyś, wiedząc jakie były tego konsekwencje,ale nie mogę.
Boję się i nic tego nie zmieni.
Boję się już nawet spojrzeć w Twoje oczy.
Pochłoną mnie, a Ty w moich dostrzeżesz coś innego, bo moje oczy już nigdy nie będą takie jak dawniej. Iskierki szczęścia przy tobie momentalnie zagasną, by zapaliły się te spowodowane bólem, który powróci.
I co mam zrobić?

 All we ever did was move around
I was always the new kid
Never the cool kid
All I ever wanted to do
Was to fall in love
Just to be in love

But my heart was racing
My mind was screaming
"You've got your whole life to do these things"
But my legs were shaking
My hands were searching 

~ Never Shout Never - Losing It.

Co mam powiedzieć co do tego ? Nic nie powiem. To minęło. Tak sądzę, tak mówię, tak myślę, ale czy czuję ze to już koniec nie sprawdzam, nie chce sprawdzić. Zawsze byłam nowym dzieciakiem, nigdy tym fajnym. Bez większego talentu, doceniania. Próbowałam się dopasować do was wszystkich, sprostać jakoś waszym wymaganiom, ale się poddałam. Na co mi wasze uznanie, skoro i tak po kilku miesiącach waszej obecności już pewnie nigdy was nie spotkam? 

A może spotkam, a nasza konwersacja ograniczy się jedynie do "CZEŚĆ" , bo nic innego nie będziecie potrafili powiedzieć, a ja nie będę chciała powiedzieć wam po tym wszystkim nic innego?
To nie tak że was nie lubię, nie potrzebuję.
Lubię.
Potrzebuję.
To jest tak, ze przy was ciemność ukrywam pod uśmiechem, a żadne z was nie potrafi dojrzeć tej ciemności.
Żadne.
A nawet jeśli już taki wśród was się zdarzy to odpuszcza po którymś słowie "nic", które jest odpowiedzą na jedno z standardowych pytań, kiedy pęknę, bo już dłużej nie wytrzymam, a łzy polecą już nawet w szkole.
A ostatnio łzy lecą częściej.
Dom, w szkole już mniej.
Płaczę, wiesz? Codziennie. W nocy. Przez sen.
Łzy nie oznaczają tego, że ktoś jest słaby, a to ile zniósł , jak wiele wytrwał i przeżył,aby teraz płakać, ale co ja tam mogę wiedzieć. Ludzie maja gorzej, każdy to wie,ale bywa różnie, a dla każdego problemem jest coś innego i każdy problem widzi inaczej. Dla jednego problemem może być brak tuszu do rzęs, a dla drugiego cały dzień, kiedy nie patrzy na pozytywy.
A ja tylko chcę żeby ktoś mnie przytulił, od tak. Czy ja chce tak wiele?
Jestem sama. Byłam  samotna. Będę samotna, choć nie wiem jak będę  się starała.
Swoje odczucia ukrywam przed innymi pod maską codzienności. Może jestem skryta, ale potrafię się otworzyć, chodź muszę mieć pewność, że mogę tej osobie zaufać, dlatego mało mówię, ale z czasem moje słowa nie przybierają tylko na ilości, ale i na wadze, którą mieszają uczucia, bo boje się że jak się otworzę przed innymi, to oni wtedy zostawią mnie ,albo wykorzystają to przeciwko mnie samej. Cóż jeszcze chcesz o mnie wiedzieć? Tego sama Ci nie powiem, musisz się o tym przekonać. Może pokażę Ci się z tej słodkiej, radosnej, ale jednak poważnej strony, a może jednak sprawdzę ile jesteś wart i będę spontaniczna, a jak zasłużysz może otworzę przed Tobą swoje wrota.

Uznasz : Głupota.
Powiem: Indywidualność.
Stwierdzisz: Nie warto.
Odpowiem: Nie szkodzi.
Ty na to śmiechem wybuchniesz.
A ja uśmiechnę się, powiem : Żegnaj.
Zawołasz : Zaczekaj.
Szepnę: Czas minął.

Drive your high heel into my heart
I don't even care
Cause my pride is worth much more than your
Your stupid little love
Every word that you say keeps on bouncing around in my head
When all my delusions of grander have turned into bad jokes instead
You'll be there pointing and laughing to prove you were wiser than I
Well I'm just pretending perfection
I'm flying uncomfortably high

It feels like I'm falling
It feels like I'm falling
It feels like I'm all in
It feels like I'm falling

~Mike Posner- Falling

Czy ja wiem co robię?
Czy ja wiem co będzie jutro?
Czy ja wiem co będzie za tydzień?
Kiedy to wszystko się skończy?
Kiedy będzie lepiej?
Kiedy w końcu będę żyć?
Jak to będzie wyglądać?
Co będę czuć?
Jaka kredka będę prowadzić mój rysunek?
Ile stron mojej księgi zapiszę?

Nie wiem, nie do końca. Nie wiem, nikt nie wie do końca. Nie wiem, ty nie wiesz, nikt nie wie do końca. Końca nie będzie, nie wiem, nikt nie wie. Będzie, nie będzie, nie wiem, Ty też nie wiesz, On, Ona nie wie, nikt nie wie. Nie wiem. Coś, cokolwiek, to lub tamto, nie wiem, nie wiesz, nikt nie wie. Nie mam zielonego pojęcia, nie wiem, nie pytaj. Jedną, dwie, może siedem, a może żadną, nie wiem.
Popularna odpowiedź : Nie wiem.
BINGO!
Ja już nic nie wiem.

Świat ten w cale
W cale nie istniejących ran
Nie istniał i nie będzie 
Bo tak się nie da
Bo tak nie jest
Eh, wiedziałam, że nie
Jeden odszedł
Rany się pogłębiły
Powstały nowe, inne
Smutkiem i żalem się wypełniły
I ja chcę odejść
Lecz coś mnie tu trzyma
Trzyma mocno i puścić nie chce
Kocham to i ten świat
Świat spowity w cierpienia łzach
Tych łzach samotności mej niby nie istniejącej
Eh, przepraszam
Nie powinnam udawać
Udawać przed wami, ze wszystko w porządku.

I just lost it
And I can't believe it...


Wracając do rzeczywistości, zanim znowu zniknę na jakiś czas powiem jedno:
Straciłam to i mam wyjebane kto i co sobie o mnie pomyśli, bo jestem sobą i chuj. Może mam tylko czwartą część własnego mózgu, trzy czwarte należące do pewnego Ruska, bo mu oddałam swoją czwartą część,a innej osobie oddałam drugą część, ale potrafię czuć , myśleć, widzieć i rozumieć pewne rzeczy. Nie jestem jebanym cyborgiem bez uczuć i rozumu, który posiada zaprogramowane reakcje, nie wie co to miłość, ból, smutek, radość, żal. Może jestem dziwna, może kocham Kraj Kwitnącej Wiśni i jestem pojebanym Otaku, który morduje za "chińskie bajki", ale mam to w głębokim poważaniu, jeżeli mówisz coś o mnie za plecami, a nie jesteś w stanie powiedzieć mi tego prosto w twarz, a po wszystkim masz na mnie wyjebane i tak będę mieszać kolory.

Moja deklaracja:
Nie ważne co powiesz ja do zasranej śmierci będę uważała swoje, będę robiła swoje i "nie sprzedam się jak dziwka, nie i chuj" (Grubson- Dzień Dobry).


Może od teraz wszystko się zmieni?


Is there a prince in this fable
For a small town girl like me?
The good ones are gone or not able...

 ~Shakira -Man In This Town

Zróbmy sobie wolne i pstryknijmy OFF na rozum

DZIAŁAJMY TYLKO SERCEM

Taki prawdziwy spontan, a nie rozum

Miłość i podejście do życia, a nie rozum

Miłość, radość i nadzieja, a nie rozum 

W miłość, która nie istnieje

Nie istnieje, jeśli się tego nie chce, a nie rozum

W radość każdego ułamka sekundy,

Co rzadko dostrzegamy, a nie rozum

W nadzieję, którą mamy,

Mamy, choć często inaczej uważamy, a nie rozum

WY I WSZYSTKO, A NIE ROZUM!

Bo życie to spontan.

Czasy ~Fuckin' Positive może w jakimś stopniu nadal istnieją, a zeszyt ten nadal mam, tak jak pamiętnik z tych wakacji, pewne pudełko i uczucia , nowe, które jeszcze poznaję. Uważam że powiedziałam wszystko i bardzo dużo, ale kto wie, kto wie, może to dla was tyle co " na na na" , albo "bla bla bla".

Pierdole...

Mam dosyć ludzie. Nie wytrzymuję w tym świecie, który ma mnie w dupie. Wiem, ze pewnie ktoś zaraz zacznie oponować i mówić że nie, ale ja mam to gdzieś. Jestem kimś kto chyba stracił resztki uczuć, kimś kto je zgubił... nie . One zostały zniszczone i gdzieś tam może są ich jakieś resztki. Mam dość. Zawieszam prawie wszędzie swoja działalność. Nic i nikt mnie nie przekona na tyle abym wróciła. Nikt nie wywoła u mnie szczerego uśmiechu i śmiechu. Nie ma już takiej osoby, która by zdołała przywrócić dawną mnie. Ona uciekła i się schowała. Żyje sobie spokojnie zostawiając te nową w moim ciele.

Teraz wszystko jest do dupy. Wszystko się wali i w jakimś stopniu kieruje mną do załamania. Przestałam wierzyć, że coś bądź ktoś jest w stanie mi pomóc. Przestałam wierzyć, że jest nadzieja. Przestałam wierzyć, że kiedyś wrócę szczęsliwa i powiem, ze wszystko jest w pożądku.

Przyjaciele zniknęli,a może ich nie było? Może tylko udawali, ze są? Może tylko próbowali mnie zrozumieć, ale nie chcieli? Nie słuchali? Nie wiem i już nie chcę wiedzieć. Życiu puszczam focha i to nie ja będę teraz przepraszała, bo nie mam za co. Tak, nie mam najmniejszej ochoty na słowa ' przepraszam'. Ale za to mam ogromną ochotę krzyczeć, ale  tłumię krzyk w sobie, po co? Aby nie dać po sobie tego poznać. Maska codzienności i gotowe.

Tak to Bill i gówno mnie obchodzi co sądzicie.

 Na dziś to chyba tyle. Zniknęłam prawie zewsząd. Jestem na blogach i da oraz gg. Nigdzie więcej.

Są rzeczy, z którymi sami nie dajemy sobie rady- to uczucia

Są rzeczy, z którymi sami nie dajemy sobie rady, a przynajmniej jaj sobie nie daję. Miłość i wszystkie większe uczucia przekraczające przyjaźń mnie przerastają. Ja to wiem, czuję, ale jak byś stanął na przeciwko  mnie i kazał powiedzieć dlaczego, nie potrafiłaby tego ująć słowami, ale tutaj tak, potrafię to zrobić. I to całkiem głęboko jak na taką osóbkę, która gubi słowa i to co chce powiedzieć, Tutaj mam tylko siebie i klawiatturą laptopa piszę to co płynie z prosto z serca, duszy do palców, a potem na klawiaturę. Tak, ja mam uczucia. Może nie potrafę ich okazywać tak jak bym tego chciała, ale jakoś do nich nie zmierzam.

Tak myślałam rano, ale po tym jak Cię znowu widziałam uświadomiłeś mi to, że zaśmiecam się złudzeniami. Nie cenzuruję myśli, ale kieruję je w błędnym kierunku. Przez całe życie go szukam i staram się znaleźć ten właściwy. Wiem gdzie go szukać, ale zawsze coś każe mi zboczyć ze ścieżki, którą sobie wytyczyłam. Gubię to co właściwe, popełniam błędy, których nie żałuję. Wyjeżdżasz, a ja się z tym pogodziłam. Wiem, ze się spotkamy, ale nadziej matką głupich mój przyjacielu. Coś przychodzi i odchodzi, a ja tego nie potrafię zatrzymać. Ale czego ja od Ciebie wymagam. Ty jesteś inny. Jesteś moją magią, która zaskakuje mnie każdego dnia. Dlaczego tak nie może być z innymi? Dlaczego potrafię tak tylko z tobą. Nie cenzurować sie, mówić i robić wszystko na co mam ochotę, wygłupiać sie do woli, uśmiechać całym ciałem tak aby biła ode mnie radość. Dobrze wiesz , ze ja tego nie przetrwam, że część mnie zniknie razem z tobą, ze załamię sie, a wyjście z tego dołka zajmie mi dużo czasu. Już tam byłeś, a ja nie mogłam tego przeżyć. To bolało, choć nawet kiedy jesteś tutaj dzieli nas so kilometrów. Tak, to dla mnie dużo, ale z tąd do Londynu jest za dużo. To dla mnie za dużo, aby o tym myśleć, ale nie chcę zapomnieć.

A to co mi po tobie zostanie to wspomnienia, przyjaźń i dwa zdjęcia, choć mam tylko jedno, które rozwaliłeś zabawą w photoshopie i jest teraz malutkie. Pamiętam wszystkie nasze wyczyny kolego. Wszystko co powiedziałeś i tak jak w przypadku pierwszej miłości zapamiętam. Zapamiętam na zawsze i nigdy nie opuszczę w niepamieć. Wiem , że to czytasz, ale nie skomentujesz,bo potwierdzisz to czego bałeś się powiedzieć, a ja wiem co chciałeś.

 Twój uśmiech jedyny w swoim rodzaju.

Nie masz sie o co martwić, jestem dużą dziewczynką i nie uciekam przed nieuniknionym. jest mi przykro i to coś zmieni we mnie i moim życiu, lae sie nie poddam i z podniesionaą głową stwię czoło wyzwaniu jakim jest życie.

I tak z czegoś co postanowiłam napisać na matmie wyszło coś co było prosto z serca

Bo moje słowa idą prosto z serca.

Ból nie jest jedynym wyjściem, ale pomaga.

To nie będzie wielkie, ale jutro może to rozwinę...

Czy ludzie zastanawiają się nad tym jakie są konsekwencje tego co robią? Tak, czasem, ale coraz rzadziej. Myślą tylko o najwygodniejszych dla nich rozwiązaniach i trzymają się wątków swojego życia, które nie sprawiają im przykrości. Owszem , to boli kiedy coś nie wyjdzie, kiedy coś się zepsuje, kiedy ktoś zrani, ale nie można cały czas sie poddawać i nie zwracać na to uwagi kiedy jeszcze można to powstrzymać. Uciekamy przed tym co nieuniknione, mamy to w dupie i myślimy, ze będzie tylko lepiej, a gówno prawda! Nigdy nie jest lepiej, a tylko nam sie tak zdaje. Widzimy to co chcemy widzieć. Ciekawe konwersacje z czasem przeradzaja sie w ciekawe i drążace temat myśli, które potrafią człowieka złamać, pokonać i zniszczyć.

Ból nie jest jedynym wyjściem, ale pomaga...

Sięgamy po różne środki, aby walczyć z problemami, kiedy już to robimy.

Każdy robi to na inny sposób...

Gdyby problemy nie istniały wszystko byłoby różowe, ale ludzie daliby sobie radę i znaleźli coś złego w tym całym dobrze. Tak, jesteśmy do tego zdolni. Niszczymy wszystko. Kawałek po kawałku. Wszystko przepadnie przez naszą głupotę. Nie prosząc o pomoc, żywiąc się złudzeniami okłamujemy samych siebie, podlegamy swego rodzaju cenzurze, zamykamy sie w klatce myśli. Decydujemy sie wkrótce, podejmujemy kroki i tu pojawia się pytanie.

Czy są one aby odpowiednie?

To co teraz nazywają życiem jest jak śnieg- topnieje i szybko znika.

Dlaczego ten post nosi taki tytuł? Szczerze- nie potrafię wam powiedzieć. Życie to elementy świata jakie nas otaczają i wpływają  na naszą historię, zapisują coś na naszych kartach życia. Nic nie możemy poradzić na to co tam się znajduje i nie możemy użyć korektora, aby tego stamtąd wymazać. życie jest jedno i bez możliwości cofnięcia danej chwili, aby coś poprawić, zmienić na lepsze. Popełniamy błędy, których żałujemy, bądź nie, ale gdyby zmienić jeden mały szczegół, wszystko co byłoby potem straciło by sens i uległo autodestrukcji. Niektórzy tacy jak my- myśliciele myślimy o wiele więcej niż inni, choć nasze umysły są sobie równe. To nie prawda. żaden umysł nie jest równy drugiemu, gdyż nie ważne czy powiedzieć komuś to samo to i tak każdy pomyśli co innego, lub to samo, ale inaczej. Zgubiliście sens? To dobrze. Każdy pojmuje to co sie do niego mówi na swój sposób, a muzg interpretuje i analizuje zwroty jeszcze inaczej, a człowiek musi sam dojść do tego co tak na prawdę mu w duszy podpowiada, że o to mu tak na prawdę chodzi. 

Miło.

Kiedy ma się inne zdanie. Odmienne od danej grupy jest się katowanym. Mniejsza o to, że niektórzy z nich sądzą tak samo jak ty. Oni się cenzurują. Stawiają niewidzialną ścianę pomiędzy tym co jest dla nich prawdą, a tym co mówią oszukując samego siebie. Społeczeństwo zamyka nasze umysły w ciasnych klatkach, torturuje piorąc nam mózgi. Równie dobrze ludzi, którzy idą bez własnej woli można porównać do zombie. Są bezmózdzy  i łatwo nimi manipulować. Dążą do popularności, która w cale nie jest im potrzebna. Szukają czegoś co wydaje się im nieosiągalne. Nie widzą tego, że bycie sobą to lepsze wyjście niż iście za tłumem jak bezmózgie zombie.

Teraz życie jest jak gra, w której nie ma żyć- masz tylko jedno, nie ma check point'ów- życie to ciągła linia, którą żadko kiedy mamy szansę przejść w jednym kawałku, nie ma level'i- każdy jest na tym samym poziomie, nie jest postrzegany lepiej niż inni, bo w końcu i tak wszystko co zrobiliśmy, powiedziekiśmy i pomyśleliśmy będzie zsumowane w dniu ostatecznym, ale ja to pieprzę.

Zagubionym kawałkiem układanki

Jestem sobą choć

Wszyscy chcą coś zmienić

Coś poprawić, dopasować

Pieprzę to!

Pieprzę tę grę,

W której jestem

Jestem tylko pionkeim

Pionkiem, który nie ma nic

nic do powiedzenia

nic do powiedzenia

nic do powiedzenia

Cisza panuje w tej grze

W tej grze, gdzie panuje cenzura

Cenzura myśli

Cenzura słów

Cenzura czynów

Pieprzę to!

Pieprzę tę cenzurę,

Która ogranicza mnie

Zamykając w ciasnej klatce

W ciasnej klatce społeczeństwa

Klatce społeczeństwa, gdzie nic

Nic co jest inne

Nie jest akceptowane

Pieprzę to!

Pieprzę to społeczeństwo

Społeczeństwo, które jest niczym

Niczym wirus oplata prawdziwego Ciebie

Ciebie, który oponujesz

Ciebie, który się buntujesz

Ciebie, który jesteś sobą

Pieprzę to, co nazywają teraz życiem!

Pieprzę tę grę i wszystko co z nią związane!

Pieprzę to co zniknie tak szybko jak śnieg latem!

Pieprzę to!

Rozumiesz?

Mam głęboko w poważaniu to co ludzie o mnie myślą, a czasem mam ochotę mieć tam też to co sama o sobie myślę. Ludzie tacy ja są wolni, a ja polecam to uczucie. Rany się otwierają same kiedy grasz w życie i krwawią cicho, a kiedy tylko cicho żyjesz one krwawią przez narzucaną Ci grę. Żyję w prawdziwym świecie, który jest salą samobójców. Każdy nim jest. Każdy jest samobójcą. Zabija siebie od środka. Kawałek po kawałku, aż uleci z niego ostatnia kropelka krwi. Kropelka jego duszy i ostatku jego prawdziwego oblicza.

Witaj w moim świecie, który jest Salą Samobójców.

To co nzywają kolorem szybko traci swe pierwotne oblicze.

Zawsze mnie zastanawiało dlaczego coś ma swój określony kolor. Dlaczego niebo jest niebieskie, trawa zielona, a krew czerwona.
Teraz kiedy tak dłużej się nad tym zastanowiłam zauważyłam, że gdyby to co  jest nam dobrze znane straciło swój kolor było by czymś innym i obcym, czymś co zmienia nasz pogląd, sposób patrzenia na świat. Trawa nie dawałaby nam wrażenia spokoju i ukojenia jaką nam dawała swoją soczystą zielenią, na której od czasu do czasu błyszczała się rosa. Niebo nie dawałoby nam wrażenia czegoś spokojnego co będzie zawsze i już nigdy nas nie opuści zawsze dając nam nadzieję na lepsze jutro. Krew nie byłaby krwią, nie mówiła nam sprawiedliwie co dobre a co złe i nie dawała wrażenia życia, które monotonnie ciągniemy w nieskończoność. Mój świat w końcu zaczął je nabierać ponownie, aczkolwiek powoli. Nie chcę ich szybko stracić, ani też być na ich punkcie chciwa. To na co patrzę i do czego się przywiązuje przestało, nie , przestanie być wieczne i w końcu mnie opuści. Jak zwykle to co się mnie dotknie w końcu się ode mnie odwróci lub zniknie na zawsze. Jestem jak notatnik śmierci. Kto się mnie dotknie, a raczej zostanie zapisany na kartach mojego zeszyciku kiedyś, w końcu dla mnie umrze lub popełni samobójstwo. Ujmuje to zagadkowo, wie, że nie powinnam, ale nie wszystko w życiu jest proste do zrozumienia.
" Kiedy brak mi ich Słońca, poszukam swojego Księżyca"- przekręcone słowa piosenki stały się moim poglądem na życie. Tak prosto jest zmienić coś prostego w coś trudnego. Zmienić sens i ukryć go gdzieś głęboko. Robię to często, a nawet za często, ale to już mój problem.

Może ich Słońca nie masz
Kiedy zaćmienie jest
Ale i tak jak byś nie patrzeć miał
Świeci dla każdego z nas.
Masz po co żyć.
Nie lękaj się.
Życie to wyzwanie- podejmij je!

Ja nie z tych co płaczą by poczuć ze istnieją
Ból pomaga mi dostrzec to
Czego inni nie widzą.
A widzą inaczej
Mój świat inny jest.
Czarno-biały z
Domieszką krwi-stej
Czerwienią zlany
Zimnym potem i strachem.
Boisz się?

Fragmenty pisanych ołówkiem piosenek często się gubią i odnajdują swój własny sens, który próbuję dostrzec. To nie jest trudne. Wystarczy usiąść, posiedzieć, przemyśleć , zastanowić się, a wszystko będzie jasne jak dopiero co umyte okno żeby niedługo potem stracić swój sens abym ponownie zaczęła go szukać. Innego i szczerego bardziej niż poprzednio. Mówiącego mi , że coś jest nie tak.

Ostatnio jakoś sobie radzę, ale straciłam z oczu mój Księżyc, który jeszcze miesiąc temu był w pełni, a teraz ledwo dostrzegam jego cieniutki cierp kształcący się na czarnym niebie. Powróciło moje Słońce, przywracając tę całą chandrę, to coś co nie pozwalało mi zbliżać się do innych. To wszystko co działo się w mojej głowie jest jak zaćmienie. Słońce przysłoniło Księżyc- zła strona znowu wygrała. Niestety. Mówi się trudno i żyje se dalej, a zawsze znajdzie się coś co podniesie Cię na duchu i będzie przy tobie cały czas.

Akceptujemy i buntujemy się, nie robimy tego dla nikogo innego
Będziemy śpiewać z zniekształconym rytmem i zepsutymi akordami, Viva★głupie piosenki.

Pamiętam zawsze tylko o jednym. Że czas nie stoi w miejscu i nigdy się nie zatrzyma tak jak ziemia nie przestanie się kręcić choćbym nie wiem jak tego chciała. Powtórzę więc. Mówi się trudno i żyje se dalej.

Ja swoje życie koloruję i rysuję sama. Jest jak rysunek który kiedyś się skończy. Będzie nieidealny, nieskończony i z masą błędów, których nie będę żałowała, bo nad rozlanym mlekiem się nie płacze.

Kolorów jest mnóstwo, tylko trzeba je dostrzec i zaakceptować.

 Są kolory, których nigdy nie zapomnę , ale są i takie o których nawet nie myślę, ale kiedy je się połączy nie oddam za nie żadnego innego...nawet wspomnienia najpiękniejszej chwili z mojego życia.