To the end.

 Skoro My Chemical Romance ujrzało swój koniec, ja zacznę wszystko od nowa. Wiem, ZNOWU to mówię. Ale ile końców i początków WY mieliście w swoim życiu? Ciągłe udawanie nadało mi w tym takiej wprawy, że czasem muszę się dobrze zastanowić, by stwierdzić, czy uśmiecham się szczerze, czy jednak nie.

 

KILLJOYS NEVER GONNA DIE!

I co poradzić? Można tylko miec ich muzykę, tam gdzie powinna być. Nadal będę ich uwielbiała, nuciła. Inaczej nie potrafię. Nigdy o nich nie zapomnę i nigdy nie zapomnę tego co o nich wiem, jak i tego, czego się od nich nauczyłam. Czego nauczyła mnie ich twórczość.

THAT'S WHAT MAKES YOU YOU.

Postanawiam tu powrócić. 

Postanawiam wziąć się w garść. 

Postanawiam nie dać się złamać, ani pozwolić nikomu na to, bym musiała patrzeć po jakim gruncie stąpam. 

Postanawiam się rozwijać. 

Postanawiam pisać nowe teksty. 

Postanawiam tworzyć. 

Postanawiam być sobą. 

Postanawiam się uśmiechać. 

Postanawiam chęć na zmiany. 

Postanawiam bycie otwartą. 

Postanawiam mniej łez. 

Postanawiam spędzać wiecej czasu z przyjaciółmi.

Postanawiam  zaprzestanie strachu.

Postanawiam wszystko poukładać. 

Postanawiam nie być sama. 

POSTANAWIAM BYĆ.

Co pan powie Panie Smith... Wyścig marzeń i stracone dni.

 Co pan dziś robi Panie Smith
Co zostało z tamtych dni
Czy warto było snuć tę nić
Pajęczych marzeń
I co pan powie Panie Smith
Na ten plastikowy film
Na całą armię łysych głów
Bez ideałów

...
Już dość, nie wierzysz
Jeśli niszczysz coś
Już dość, nie wierzysz
Jeśli czynisz zło

...
Niech wyścig marzeń trwa
Przegrani Ty i ja
Przegrana generacja
Przegrana generacja

~ Wilki- Przegrana Generacja.

Zastanawiam się, myślę, świat się wali. Wszystko staje się bardziej przereklamowane, a moja dewiza na pytania innych, to "Chujowo, ale stabilnie.".

No i, no i, no i, no i, no i, no i...

NO!

 

Tak, tak, tak. cały czas tak samo pozytywna samotnie jak zawsze, cieszę się każdym promykiem czegokolwiek.

Bo "wczoraj było teraz."

Życie nie jest teraz takie jak kiedyś
Nie ma już tego, co było dawniej
Przykro wspominamy przeszłość
Widząc ją przez smętną mgłę, która jest wspomnieniem
Łez po policzkach niegdyś spływających
Unosząca się teraz lekko
Zupełnie inaczej niż wtedy
Kiedy ciężko upadała ku twardej ziemi

Wszystko jest teraz bardziej nerwowe
Nie jest tak jak kiedyś
Zmiany zachodzą nieustannie
Gorycz słów zamieniając w przykrą codzienność

Życie...
Jakie właściwie teraz jest?
Nie jest już beztroskie, jakoby kiedyś takie było
Troski budują z cegieł mur po obu stronach naszej ścieżki
Tak trudno dojrzeć pozytywy
Kiedy ktoś stoi i zamyka Ci spojrzenie
Na dobro bandażuje wzrok

Woń kwiatów, otoczenia się zmieniła
Już nie bywa czasem w tle, a uspokaja
Wzywa zmysły ku spokoju
Na minutkę, na dwie, ile pęd pozwoli
Zabierają nam wszystko, więcej niż sam Czas
Już nawet jego nie posiadamy

Wszystko jest teraz bardziej nerwowe
A ja jestem
Chowam się w tłumie, pod peleryną mojej aury
Obserwuję, wszystko traci kolor i wyraz
Wszystko szybciej mija i znika
W tle.

Życie...
Jakie teraz jest?

Tak, tak, to tam wyżej, to mój wiersz i zazwyczaj podaję autora tekstu,a  jak tego nie robię, to znaczy to, że to ja to napisałam. Bo ostatnio nie potrafię spisać myśli, które sentencjami panoszą się po mojej głowie, w zamęcie tego co się dzieje. niby dzieje się mało, niby niewiele a i tak nie daje sobie z tym rady i mimo, że ktoś może sobie powiedzieć, że się nad sobą użalam, to tak nie jest, Ja po prostu przeżywam, to co czuję, tak jak wychodzi, tak jak mi wskazuje chwila. Zależy. Cholera. 

Przecież nie będę płakać, z powodu tego, że ktoś komu poświęciłam, bez owijania w bawełnę, w chuj czasu, wyrzucił mnie z kontaktów na amen. Jego sprawa. 

Trudno.

Czasem nie mogę tego znieść w sobie, pod maską, to oczywiste, bo czasem to już za dużo, ale i czasem, powtarzając się tutaj tym zwrotem,  potrafię to skryć głęboko w sobie. Bo uciekam. Piszę, paplam głupoty i zdzieram gardło. Piję kawę, energetyki i cukier. Skaczę, tańczę, zgrywam głupka. Wyżywam się, krzyczę, dołkuję. Płaczę, maluję, daję się ponieść. Przyczepiam się, odseparowuję i dryfuje nad krawędzią, by zobaczyć czy się poddam, czy zobaczę jeszcze, jak wiele potrafię znieść.

Nawiedzona w Krainie Marzeń.

 

 Życie wiele od nas wymaga.
Jeszcze więcej wymagamy od siebie.
Patrzymy na wszystko przez pryzmat.
Pryzmat szarej, pospolitej rzeczywistości.
Gubimy się gdzieś w tłumie klonów.
Gubimy się gdzieś w tym zamieszaniu i zgiełku.
W muzyce wolności i tego co straciliśmy.
Chcemy więcej i więcej, zapominając co już mamy.
A z dnia na dzień, posiadamy więcej.

Ktoś powiedział mi kiedyś coś ważnego.
Wiele się nauczyłam od tej osoby.
Z sekundy na sekundę stajemy się kimś innym.
Sekundę temu byliśmy kim innym niż jesteśmy teraz.
A zaraz znów będziemy kim innym.
Taka już kolej rzeczy, bo koło się zatacza.

Jedni dają radę.
Inni już nie.
Potrzebują pomocy, by się odnaleźć.
Szukają jej, szukając samego siebie.

Zagubieni.

Zmiany, zmiany, ciągle zmiany.

Patrze na świat i robi się lepiej. Patrzę na świat przez szkiełko, które mnie chroni.
Przez okulary, wers za wersem czytam wiersze, teksty...
Zastanawiam się kim był i jak żył ich autor. Co teraz robi i jak się miewa.
Myślę o tym "co by było gdyby?".
Siedzę, patrzę przez okno, Marzę.
Widzę czerwień, tych oprawek  i czerwień skrytą we wszystkim.

Zebrało mi sie na przemyślenia. Ciekawe co będzie przy pracy z religii. Referat przemyśleniowy, nawiązujący do piosenki Czesława Niemena. Bo tak, "dziwny jest ten świat"...

 

 raz po raz straszą nas

mówią wprost że to finał
rok może pięć komet deszcz i ślus
chyba że tęgi łeb myli się
i kurtyna w dół zamiast spaść
w górę pnie
...
gdy o tym myślę w głowie zamęt mam
śmiać się czy też włosy rwać
muzykę słyszę ciało rusza w tan
i tak mogę wieki trwać
~Perfect- Raz po raz [ straszą nas ]

A na koniec. Powiem...

UROCZO <3

And I sing songs about the past.

Czuję się źle z niektórymi sprawami. To trochę dziwne, że czasem w takich banalnych sprawach brakuje mi odwagi, tego solidnego kopniaka w cztery litery, żeby wziąć się za coś, zrobić coś dla kogoś ważnego dla mnie, kiedy on tego oczekuje. Czuję się z tym konkretnie gorsza i bardziej beznadziejna niż czasami, a nawet i dość często zdaje sobie sprawę. W końcu nie potrafię wielu rzeczy, nie jestem dość doświadczona. Nie jestem też taka pierwsza, nie jestem też lepsza. Zawsze coś spierdalam. Zawsze.

Coś robię dobrze, coś robię źle. Sama już nie wiem, jak to się dzieje, ale każda decyzja coś zmienia, coś co będzie potem, co będzie zaraz, za minutę, za dwie, za godzinę, jutro, za tydzień, czy za rok.

 

Ostatnio gubię się we własnym świecie. już czasem nie wiem, czego w danej chwili szukam. Często potrzebuję czyjegoś ciepła, czuję, że jest mi zimno, a łzy zbierają się po prostu pod powiekami, przez natłok myśli. Plączą się i pożerają mnie w smutku od środka. To dobijające, kiedy tak się dzieje, kiedy nie wiem co i jak mam robić, kiedy nie wiem , czego potrzebuję, jaki mam motyw.

 Co pan dziś robi Panie Smith
Co zostało z tamtych dni
Czy warto było snuć tę nić
Pajęczych marzeń
I co pan powie Panie Smith
Na ten plastikowy film
Na całą armię łysych głów
Bez ideałów

...

~ Wilki- Przegrana Generacja.. 

Poza tym, to w szkole nie jest źle. Mam całkiem dobre oceny, nauczyciele chyba nawet mnie lubią, no i wiem z kim się trzymam i na kogo mogę liczyć. To chyba ważne, nie? Mieć jakieś oparcie, móc kląć i krzyczeć na kogoś, a on to rozumie, przytula i uspokaja. A ostatnio, to nawet mi się przydaje. Często potrzebuję takiej pomocy, przyjaciela. Może i mam kogoś, na kogo mogę liczyć zawsze, ale czasem po prostu udaję, to przecież proste, udawać przed kimś, że jest dobrze. Mam w tym ogromną wprawę. Choć jest jedna osoba, która zauważa, kiedy źle się czuję, a kiedy nie i wie też, kiedy coś jest nie tak.

Dammit. 

 

Second...

"Idź teraz i rób to, co sam ustaliłeś. Nie każ mi tracić czasu na myślenie po raz drugi o tym samym i sam go nie trać, zastanawiając się, czy to trudne, czy nie: po prostu zrób to."
~Jose Luis Martin Descalzo

Długo opowiadać nie będę. Wiele sie zmienia. Tak, tak, powtarzam się. Ale sądzę, że zmienia się na lepsze, rzecz jasna. a w te sobotę już moje urodzinki, dammit.

Tak, tak, tak, czekamy na dofinansowanie do glanów i koncert Aliansów <3

Szkoła jest niesamowita, daję sobie radę, choć wtorki, kiedy siedzę dziewięć lekcji od rana w szkole są straszne.

Rysuję i piszę wiecej, nie mam zbytnio czasu na komputer, co chyba jest czymś dobrym. Mój telefon dawno nie wytrzymywał ponad 12 godzin na jednej baterii, a ja dawno tyle nie rozmawiałam i nie śmiałam sie wśród ludzi prawdziwie, szczerze, choć racja, czasem się udawało to i owo, ale kto nie udaje? Nie zlicze też tych miliardów [ a minęły tylko dwa tygodnie] , haj piąteczek z Alicją. Mój wariat z ławki na każdym przedmiocie!

No i, no i...

My heart is broken, but there is no second chance to try to repare it.

Wtajemniczeni chyba wiedzą o co chodzi. 

Ale jest ok, bardzo ok...

Second chances they don't ever matter, people never change.
What's a whore you're nothing more, I'm sorry, that'll never change.

I'm not dead and I'm not for sale.

Post zapoczątkuję gifem mojego papieru toaletowego<3

COŚ JEST TOTALNIE NIE TAK.

Po prostu coś jest nie tak. Nie tak miało być. Nie, nie, nie, nie i jeszcze raz NIE. Miało być wszystko cacy, a dopiero jutro tatuś wyjedzie, albo pojutrze, wiec projekt x zostaje odwołany na piątek, albo czwartek, więc trzeba będzie dzwonić po ludziach kiedy wszystko będzie miało miejsce. Na razie mamy cztery pewniaki, wiec będzie spoko. Bardzo, bardzo spoko, jak się uda. Bo w końcu musi się udać, to koniec wakacji jest. Cholera.

Właśnie, koniec.

FUCK, FUCK, FUCK, FUCK, FUCK, FUCK, FUCK.

Ale w sumie, jest dobrze. Nawet bardzo. Czas jest rozplanowany i nigdzie nie ucieka. No może tylko wtedy, kiedy poszukuję weny. Przydałoby mi się jej trochę, na ten mój papier toaletowy. [Tak, nie mogę tego przeżyć.] W sumie, bardzo w sumie, chciałabym w końcu napisać coś dobrego, jakoś zaistnieć.

Bo sama już nie wiem jak piszę. 

Mam swój styl, trochę inny, a na wszystko potrzebuję odrobiny natchnienia i pomysłu.

Tylko czekać na wieczność, kiedy weny będzie pod dostatkiem.

Czekając na wieczność. Wspaniały film.

KOCHAM CIĘ JAK WILLY EMMĘ.

Takie tam, nowe powiedzonko. Jakie to urocze.

Iiiiii.... kompletnie nie wiem co tutaj napisać, aż mam ochotę coś rozwalić. A dzisiaj to już w ogóle.

Rozwalić. 

Roz-wa-lić. 

R o z w a l i ć.

Ciekawe, prawda? I to tak nagle, nawet mój nowy, rudy, koci przyjaciel, któremu nadałam imię Willy mnie nie pocieszył. Ale był uroczy, to mu wybaczę. Łaskawa ja.

Ale zapomniałam o najważniejszym. O dzisiaj.

Dzień zaczął się już przed dziewiątą. Przed dziewiątą. W wakacje. No chyba don't. Ale przynajmniej śniadanie było pyszne i wspaniałe. Nie tak jak sprzątanie po nim. Ale było ciekawie, bo sąsiedzi znowu słuchali jak zdzieram sobie struny głosowe. Ale warto ćwiczyć trzy razy dziennie, nawet jeśli liptonowy,kochany, najzajebiściejszy zespół się rozpada.

Pozazdrościć.

Też bym chciała przeprowadzić się do Paryża, albo podróżować nieustannie, aż do skutku, czy, sama nie wiem, wyjechać do szkoły poza miasto, żyć w akademiku.

Ale ekipa trwa i oby była na projekcie x.

Keep calm, and nananana nananana.

No i jeszcze, zanim postaram się zabrać za Foxy [taaaa, bo się uda.], chciałabym ładnie podziękować Michałowi i jego koledze [piszę jego koledze, bo najzwyczajniej nie wiem jak zapisać tu tego kolegę.], którzy zapewnili mi dzisiaj ciekawy dzień, niezbyt nudny i pyszną kawkę. Nawet podziękuję za częstowanie mnie Grześkiem, którym się nie poczęstowałam, bo to był Twój toffi Grzesiek, Michale.

Co jeszcze, co jeszcze, co jeszcze żeby nie zapomnieć?

Ach, gif z dedykacją na koniec! <3

Dla Michała, który wie, że jego "NIOCH" mnie wkurwia.

[Tak, specjalnie napisałam przez "ch".]

[I wcale nie dlatego, że nie wiem i nie pamiętam, jak to się pisze.]

I really do.

Przyjaciel to skarb. Naprawdę. I warto o niego dbać, trzymać go przy sobie, żeby nie stracić. Zwłaszcza tych prawdziwych, którzy nigdy Ciebie nie zawiedli, nie sprawili, żeby było Ci źle. 

Tych od piaskownicy, z przedszkola, czy podstawówki. 

Tych z nowej klasy gimnazjalnej, z imprez, z wycieczek.

Tych, których jeszcze nie znamy, a będziemy im powierzać część siebie.

Bo w sumie to na tym polega przyjaźń, prawda? Na powierzaniu siebie innej osobie. Nie jako ciała, a tego co w nas drzemie. Bo komu innemu jak nie przyjacielowi wygadujemy się z najmniejszych głupot, śmiejemy się z tych najdziwniejszych wpadek. To z przyjacielem rozmawiamy o tym, co nas trapi, o tym co w nas buzuje, co w nas drzemie, co musimy z siebie wyrzucić, bo zaraz to z nas wypadnie i połamie nas na kawałki. Bo to przyjaciel wyciąga nas z dołka paroma słowami, jest z nami, kiedy jest źle, kiedy dobrze. Cieszy się Twoim szczęściem, dzieli swoim.

I mam cholerny zaszczyt mieć takich zajebistych przyjaciół. Naprawdę. Są ludzie, z którymi jestem od zawsze i bez których nie wyobrażam sobie życia. Nie wiem, co by się stało, gdybym ich straciła. 

Chyba poszłabym na dno.

Jest komu dedykować. Naprawdę. i oni wiedzą, że mówię o nich.

Kociu, Adamie mój ukochany, Wyczesana droga, Ajusiu, Roszpunko, Shao kochana, Amfetamino najdroższa...

Tak wiele wam zawdzięczam ostatnimi czasy, cały czas. Jesteście najlepsi. Wszyscy. Nawet Ci, których tu nie wymieniłam <3 

Aż zapodam wam serduszko.

Dzisiejszy dzień był owszem cudowny, spędzony z Wyczesaną, okropnie wspaniale.

Soczek był przepyszny, guma i ciastko też. A CC pachniało cudownie. W końcu, powiedziałyśmy tak wiele, co nam ciążyło, wygadałyśmy się i to było to. 

I nie stracimy tego, zestawimy nasze plany lekcji i będziemy wracały razem ze szkoły, spotykały się w weekendy, bo nie można tak, ekipa musi być. Bo co by bez niej nie było? W końcu tam czujemy się dobrze, możemy robić co chcemy, bo jesteśmy wśród swoich i wiemy, że robimy to ze sobą, nie musząc się wstydzić. Bez barier. Jak nasz mały project x.

Nauczyłam się też dzisiaj nie ufać tacie, co do pogody. Bo zmarzłam jak cholera, bo tak też wiało i grzywka wpadała mi do oczu. I TAK, MAM Z TYM PROBLEM. Nie lubię jak mi grzywka wpada do oczu, kiedy łaskawie zarzucę włosy z innej strony niż zwykle i  nawet użyję lakieru ŻEBY NIE BYŁO, a to chujostwo mocą matki natury będzie mi je do oczu wrzucać.

I LOVE NATURE.

I REALLY DO.

Poza tym, nauczyłam się, tak na przyszłość, że na Doriana czeka się godzinami. Jakby naprawdę był Dolores. I w sumie nadal pozostaje pytanie, czy on naprawdę nie wie, co zrobić, jak się zgubią klucze i czy sam potrafi robić zamki. Bo dla niego trzy minuty, to trzydzieści.

Czekania w pizgawicy. Och, love it.

No i bloguję. Nadal. Choć postaci mi się wypalają, ja się nie poddam. Bo może i Leo zniknął, ale będzie Foxy i nie za bardzo mnie obchodzi, że ksywkę ma taką jak nazwa papieru toaletowego. 

Myślę, że nikt się nie skapnie. 

Na jednym jestem ponad rok, na innych startuję.

Ktoś mi powiedział, ze lepiej prowadzę dziewczyny lepiej niż mężczyzn, a że ufam jej jak nikomu innemu, to się przestawię. Moon prowadzi mi się na Bloodywood świetnie, więc nie będzie problemów. 

No i Mike Way i sombrero, z dedykacja dla Shao.

To mój Wariat <3

Be whoever you are extremely loud. And be completely fearless when you do it.

Został nam oficjalnie tydzień potencjalnej wolności. Ciekawe jak ja wykorzystamy, co będziemy robić i z kim... I czy pogoda nam ku temu dopisze.

W sumie, zastanawiam się, jak to minie mi ten tydzień. Od jutra siedzę sama w domu i będę musiała pamiętać o jedzeniu, bo oczywiście, ja nie jem, jak to twierdzą niektórzy członkowie mojej rodziny, wmuszając we mnie kanapkę z serem o godzinie dwudziestej drugiej, w niedzielę.

But, whatever, love it.

Wakacje minęły i mimo, że nie były do końca takie, jak je sobie wymarzyłam, było cudownie. Może całe spędzone w rodzinnym mieście, z nielicznymi wizytami to tu, to tam, ale jednak były całkiem wspaniałe. Myślę, że stało się parę rzeczy, których nie przewidziałam, jednak wyszły mi w miarę na dobre i cieszę się z tego. Dostawałam pocztówki, zapoznawałam się bardziej ze znajomymi, nie tylko tymi tu, ale i tam, z którymi niestety nie mogłam się jeszcze spotkać. Ale taka relacja nie jest zła.

Bo w sumie jaka jest zła?

Oby rok szkolny był taki. 

W sumie klasa, a przynajmniej osoby, które poznałam i znam, są całkiem spoko, więc nie powinno być najgorzej. Trzeba będzie zrobić dobre wrażenie, wziąć się do nauki i pokazać na co mnie stać. Nie chcę w tej szkole być "Patrz, to ta koleżanka..." tej i tej, tamtego i tamtego. Chcę być sobą, kojarzona jako Dominika, Evee, Doma, czy nawet Nawiedzona. Bo to ma być coś. Przez te lata ma się wszystko zmienić. Tak sądzę.

Yeah, rock and roll, baby.

Chodzi w końcu o realizację swoich marzeń. A ja żyję w ich Krainie. Otoczona nimi, żyjąca wśród nich, ciągle śniąc, czasem gubiąc się na jawie, nie będąc pewna, czy na pewno nie śpię.

Wyczekując.