Niewidzialna.
Listopad w końcu stał się takim, jakim go sobie zawsze wyobrażała, jaki zawsze był w jej pamięci i marzeniach. Mimo że miesiąc ten należał jeszcze do jesiennych, a ostatnie liście dopiero spadały na ziemię, by pokazać, że świat jest gotowy na przybycie Białej Królowej, zwanej potocznie zimą. Ta miała nadejść, tuż przed świętami Bożego Narodzenia, które właśnie przyszły jej na myśl. Kiedy podniosła granatowe rolety na oknach, wpuściła do pokoju choć trochę, przyćmionego jeszcze nocą, światła poranka, które rozjaśniło jego wnętrze.
-Nie, to nie był dobry pomysł...- pomyślała mrużąc oczy, kiedy poranny światłowstręt dał jej się we znaki, choć to światło było nieznaczne, zamglone, jak jej myśli.
Ten poranek był jak każdy inny, przeciętny, przyprawiony odrobiną hałasu o nic, ze strony jej matki, z którą , nie układało się jej zbyt dobrze, ale jeszcze nie było tak źle, dawała sobie radę.
Dziwny z niej był przypadek człowieka, trochę zakręcony, trudny do zrozumienia, zwłaszcza kiedy snuła swoje teorie. Była zwyczajna, całkowicie, ale jednak przekraczała w tym jakieś wytyczone normy bycia normalnym w stu procentach. Zatracona po uszy w swoich pasjach, zdolna z nich zrezygnować dla bliskich osób, choć głupio postępująca, czasami, zupełnie nie celowo, zdolna ich zranić, stracić ich zaufanie, co przytrafiło się i było chyba najgorsza rzeczą jaka mogła ją spotkać. Martwi się o wszystkich innych poza sobą w pierwszej kolejności. Nie ważne czy tę osobę widziała twarzą w twarz, miała okazje ją dotknąć. Nawet jeżeli ta przyjaźń, jest tylko przez internet, to oni są ważniejsi on niej. Jest ważniejsza czasem i od rodziny, która ma ją w głębokim poważaniu. Mimo tego, że pochodzi z Polski, że w tym kraju się urodziła, żyje w nim, nie jest z tego przesadnie dumna, patriotką nie jest ,a jej dusza czuje, że jej drugim domem jest kraj Kwitnącej Wiśni, który zdecydowanie ja pochłonął. Zwykła ciekawość, hobby ,a potem pasja, przeniosła się na jej stronę twórczą, na to co tak naprawdę kochała, przechodziła na pismo, kiedy kreowała swój własny świat, do którego uciekała. Przenosiło się to także na jej ołówek, na kredki i inne kolory, które nanosiła na papier. Różne postaci, wyobrażenia, miejsca, których obrazy błądziły po jej głowie, dla niej nie idealne, beznadziejne, posiadały tak naprawdę drugie dno, ukryte piękno, ale ona tego nie dostrzegała. Nazwana Niewidzialną, była na każde wezwanie, przechodziła pomiędzy nimi jak mgła, nie chcąc zwrócić na siebie większej uwagi, a jednak to robiąc. Próbowała ukrywać swoje uczucia pod maską codzienności, ale jak zwykle były osoby, które to dostrzegały.
Autobus linii numer trzy, za bardzo się nie śpieszył, a dziewczyna wybiegła w pośpiechu z domu zdecydowanie za prędko. Przystanek był jeszcze pusty, stała sama, w otoczeniu ciszy, którą przecinały dźwięki dochodzące z jej słuchawek. Mimo okropnego mrozu odpisywała na wiadomości tekstowe, wyciągając z ukrycia dłonie , palce , które delikatnie zaczerwienione od chłodu powoli odmawiały jej posłuszeństwa. Sztywniały, na co ta klęła pod nosem, jak zwykle , choć ciszej, spokojniejszym głosem niż zwykle. Jeszcze nie założyła maski codzienności, a uśmiech nie zajmował zaszczytnego miejsca na jej twarzy. Westchnęła widząc jak nadchodzi znajomy jej chłopak, przed nim jakoś nie udawała, nie za bardzo. Przybiła z nim standardowego żółwika na powitanie.
-Hej.- mruknęła cicho.- Mamy dzisiaj jakiś sprawdzian?- zadała pytanie spokojnie patrząc na przyjaciela.
Znała go od kiedy tylko pamiętała, niemal zawsze, biegając po dworze jako małe dziecko bawiła się właśnie z nim, rzadko kiedy popadali w jakieś konflikty, ale ostatnio miała wrażenie, że ta więź pomiędzy nimi jakoś się psuje, że traci to coś, choć podobno było widać było, że pomiędzy nimi nie ma tych głupich pohamowań, po prostu w swojej obecności byli całkowicie sobą, chyba nie wyobrażała sobie nie mieć z nim kontaktu, to po prostu był on, nikt inny.
-Nie wiem, czy znowu czegoś nie wymyślą.- mruknął z tym swoim głupkowatym uśmiechem, który przynosił dziewczynie jakieś poczucie ulgi.
Ich rozmowa nie była zbytnio wylewna. Przyzwyczaiła się do tego. Czasem powiedziała co jej leży na duszy, a czasem po prostu milczeli czekając na Karola i Aleksandrę. Ci docierali do szkoły tym samym autobusem, o tej samej godzinie. Przynajmniej tego dnia, bo różnie to bywało.
Wkrótce byli już wszyscy, w komplecie, a ona założyła maskę, uśmiechała się, jak zwykle gadając jakieś głupoty, bzdury, które paplała bez większego namysłu dla większego efektu. Nie lubiła udawać, że wszystko jest w porządku, że wszystko u niej dobrze, ale nie chciała nikogo swoją osobą martwić, taki to niepoważny nawyk posiadała.
Znów rozmawiały ze sobą o czymś kompletnie bez większego sensu, chyba że ta zaczęła się jej zwierzać ze swojego życia, co u niej słychać, po standardowym pytaniu „Co tam?”. Choć wiedziała, że dziewczyna nie ma już do niej takiego samego zaufania jak kiedyś, ale dzięki temu droga do szkoły w tym tłoku i ścisku, była nieco lepsza. Otoczona przez masę ludzi, którym nagle przypomniało się istnienie komunikacji miejskiej, ale przywykła także i do tego, że ludzie zaczynają myśleć dopiero jak coś im nie pasuje, kiedy coś jest nie tak. Zauważyła także i jego, ale on był zupełnie inną historia i częścią jej życiowej układanki w jej życiu, odgrywał może jakąś ważniejszą rolę, ale na pewno nie był na drugim planie, nie, zdecydowanie tam nie był wyrzucony. On był w końcu inny, zupełnie inny od wszystkich. Był dla niej nieco ważniejszy, choć może nie dawała po swoim zachowaniu tego poznać, ale żałowała, że nie pozwoliła sobie zaznać trochę jego bliskości, że to wszystko zepsuła, bo zwątpiła, ale głupie to były czasy. Pomachała mu niepewnie, ale z tym delikatnym uśmiechem. Odmachał, a ona w duchu ucieszyła się, że to zrobił. W końcu autobus zatrzymał się na właściwym przystanku, tuż przy szkole imienia Królowej Jadwigi i musiała wyjść. Zerwała z nim ten dziwny kontakt. Fala uczniów opuściła pojazd, chwilę jeszcze stała i ruszyła za stadem, przez chwilę, sama, zanim jeszcze przekroczyła próg budynku była sobą, , jakby pozwalać, by pomiędzy maską, a jej twarzą pojawiła się ta szczelina. Odseparowała się na moment, by przygotować się na piekło, a nie chodziło tylko o szkołę, ale i to co miało się dziać tego dnia w jej głowie.
Przed salą sto dwadzieścia dwa leżały plecaki, ale za wiele ich nie było, bo niektórzy już zajęli miejsce na ławce. Niedaleko, na korytarzu, zaraz za sklepikiem szkolnym, który taki znowu wspaniały nie był, jak cała ta szkoła. Po prostu otoczenie, które wybrała sobie na gimnazjum, może nie cała, ale kadra nauczycielska, dobijały każdego ucznia, a przynajmniej tych o słabszej psychice. Nastała seria powitań, żółwików z chłopakami, cmokania w policzki z dziewczynami, choć niektórym wystarczyło powiedzieć tylko „cześć”.
-Coś było zadane?- spytała spokojnie rozpinając swój płaszczyk w kratkę, który naprawdę lubiła.
-Parę zadań.-mruknęła - Odrobiłaś?- zadała pytanie a ona posłała jej jedynie wymowne spojrzenie, przeszukując swoje kieszenie, ale na całe szczęście kluczyk się znalazł, ale jak by go nie miała, jej kurtka zapewne wylądowałaby w szafce koleżanek.
Szafka ta, mimo tego, że była tych samych wymiarów co wszystkie inne w szkole, miała niesamowitą pojemność. Czasem przecież wpakowało się do niej sześć osób i to jeszcze zimą, kiedy każdy nosił na sobie więcej. Było tam dosłownie wszystko. Od strojów na wychowanie fizyczne po zeszyty, podręczniki i popisany przez nich karton z pizzerii, który niósł wspomnienia z dnia chłopaka, który dziewczyny zorganizowały jeszcze w pierwszej klasie. Wkrótce wszystko co powinno znalazło się w szafce z numerem sto osiem, na której widniał niewielki napis „NARNIA”. Pojawił się on tam pod koniec drugiego roku nauki w tej szkole, która była dla niej niczym Hogwart, który tak lubiła z powieści o Harrym Potterze. Jeszcze niedawno tak pilnie się odpytywała z irytującym ją przyjacielem i chociaż tej formy beztroskiej rozmowy jej brakowało.
Dzwonek na lekcje, chwila gwaru, wszyscy zajęli swoje miejsca, a cichy szmer kończących się pogaduszek rozniósł się po sali. Cisza i śmiech dziewczyny, która siedziała w drugiej ławce.
-Pamiętasz zakład? To co, zakładamy się znowu?
-Przecież i tak się z niego teraz śmieję.- odparła beztrosko i spojrzała na kolegę siedzącego za nimi.- Zielony ninja.- mruknęła i zaczęła na powrót się śmiać, ale ta druga nie wiedziała o co kompletnie jej chodzi, dlatego też, z niewielką pomocą chłopaka, który wiedział co biega, wyjaśniła jej to.
Marta zajęła dzisiaj miejsce należące do Kuby, więc ten musiał usiąść za dziewczyną. Nie za bardzo było jej na rękę, ale jak to na angielskim udawała, że wszystko ją bawi, że uczący tego przedmiotu jest zabawny, ale tak przecież nie było. To chyba lekcje z nim najbardziej lubiła, mimo, że to na plastyce czuła się w swoim żywiole. Niepokonana. Po prostu on do niej docierał, jako nauczyciel, choć czasem sobie z niej żartował, jak uważała niesłusznie. Robert po prostu już taki był, ale mimo tego, że wiedział jak nie lubi czytać , brał ją do odpowiedzi, a ona robiła to niby od niechcenia, zawsze bojąc się, że coś powie nie tak, że coś, nie ładnie powiedziawszy, spierdoli.
Kolejne przerwy, pomiędzy lekcjami, które tego dnia odbywały się na trzecim piętrze, były ratowane przez Agnieszkę, która nie pozwalała się dziewczynie dołować, siedzieć pod szafkami bez większego celu, a zabierała ją z dołka najprostszym sposobem.
-Idziemy się przejść?- spytała sama już nie wiedziała, który raz z rzędu, w całym ich okresie znajomości, nauki w gimnazjum, a znały się od zerówki.
-Jasne.- odpowiedziała bez namysłu uśmiechając się lekko i ściągając słuchawki trochę za uszy, by słyszeć przyjaciółkę w trakcie rozmowy przy standardowym obchodzie szkoły.
Krążyły między piętrami, przechodziły korytarze, które były o wiele dłuższe niż w podstawówce, kiedy ich zajęcie miało swój początek. Rozmawiały o wszystkim, o tym co je trapi, choć tym zajmowała się przeważnie brązowowłosa, a tamta słuchała choć nie wiedziała czy już jej to nie męczy, przynajmniej nie była taka jak jeszcze przed wakacjami, w które całkowicie się zmieniła.
Mijały kolejne lekcje, godziny, które były tylko niewielkim odsetkiem życia dziewczyny z klasy III F, która była, słowem określając, wyjątkowa. Nie chciała zamienić swojej klasy na żadną inną, ona miała to coś. Nawet jeśli nauczyciele, mimo tego, że brali udział chyba w każdym możliwym konkursie, uważali, że nic nie robią i się nie uczą, byli przez nich w większym stopniu lubiani, ale ci nie przepadali za niektórymi belframi. Najważniejsze i najlepsze w tej klasie było to, ze każdy z nich miał swoja wyjątkową osobowość, byli sobą i o to w tym wszystkim chodziło. Mieli do siebie dystans, potrafili się z siebie śmiać, pomagać sobie nawzajem , kiedy w grę wchodziło coś ważnego i wchodzić do pianina, jak to kiedyś ujęła Bogusia. Obserwowała ich teraz siedząc pod szkolnymi szafkami o bliżej nieznanych jej numerach, których nawet nie chciała poznać, nie było jej to teraz potrzebne, kiedy przyglądała się im ukradkiem. Uśmiechała się szeroko w duchu, myśląc, że na lepszych ludzi nie mogła trafić. Teraz była z nimi, ale jednak niedługo nadejdzie moment, którego już się obawia, choć to jeszcze kilka miesięcy, kilkanaście tygodni spędzonych w ich towarzystwie. Rozstanie. To była już trzecia klasa, ostatnia , niestety, potem ich drogi miały się rozejść, a oni mieli za wyzwanie od losy utrzymać kontakty między sobą. Westchnęła na smutną myśl i wstała z ziemi.
Ostatnią lekcją tego dnia była informatyka. Całkiem przepadała za tym przedmiotem, nie miała mu nic do zarzucenia ,a kontakt z nauczycielem był na niej ograniczony do minimum minimum. Ostatnio chociaż zajmowali się czyś twórczym, przynajmniej w jakimś stopniu. Robiła z Adrianną gazetkę, jak wszyscy, tylko o innym temacie, o Tokio Hotel. Obie lubiły ten zespół,a jedna z nich miała na ich punkcie nie małego bzika. Całkiem dobrze bawiły się przy tej pracy na poprzednich trzech godzinach tych zajęć, które przypadały raz na tydzień. Na tej godzinie miały skończyć swój projekt, aby był już gotowy do druku. Udało im się.
Nie przepadała za powrotami do domu, nawet jeżeli była kompletnie wyczerpana, zmęczona, a zawsze po zakończonych lekcjach czekała na jedno pytanie od jednej osoby.
-Jedziesz busem?- spytał, tak jak przewidywała.
-Nie wiem.- odpowiedziała z uśmiechem.- A co?
Zanim jednak odpowiedział zdążyła wtrącić się Wyczesana.
-Idziesz z buta?- zapytała, jak zwykle wlepiając w nią te swoje duże, ładne oczy.
Kiwnęła bez zastanowienia głową. Ostatnio jakoś uciekała przed powrotami autobusem do domu, wiedząc że będzie musiała udawać właśnie przed nim,a przed nim nie potrafiła. Wiedziała że on to widzi, mimo że wraz z Aleksandrą stracił do niej zaufanie. Żałowała tego co zrobiła, bardzo, przeprasza za to każdego wieczoru, kiedy nie może spać, zastanawiając się „co by było gdyby...”, pisząc z ludźmi, którzy ją rozumieją, którzy są jej przyjaciółmi, wybaczają, słuchają , wspierają, mimo ogromnej odległości jaka ich dzieli. Rozmawia ze swoim „starszym braciszkiem”, z dziewczyną, z przyjaciółką, zastanawiając się czy dałaby sobie bez nich radę, z pewnością odrzekłaby „nie”.
Droga powrotna nie była znowu taka długa mimo odcinka jaki miała do pokonania z dziewczyną, ale w końcu, choć praktycznie rozmawiały ze sobą przez cała drogę o różnych głupotach, ta musiała skręcić i zostawić ją samą. Padał śnieg.
-To pa.- mruknęły zgodnie.- Do jutra.
Teraz każda wracała sama, czując pod butami śnieg , który skrzypiał cicho, niemal niedosłyszalnie przez hałas przejeżdżających samochodów, pędzących w nich ludzi wracających z pracy do domów, do rodziny, tam gdzie spotka ich ciepło, zrozumienie. Ona nie miała tego uzyskać zamknięta w swoim pokoju, przynajmniej nie w realnym świecie, w którym przebywała jeszcze tylko pewien czas po powrocie do domu, po odrobieniu zadań ze szkoły, po ogarnięciu dodatkowych zajęć z chemii, która była dla niej czarna magią, jak wszystko.
Przenosiła się do lepszego świata, pisanego słowami, które zawsze mogła zmienić, ułożyć prowadzona przez nią historię tak jak by tego życzyła swojej postaci z całego serca i z trudem komplikowała im życie, chyba, że musiała. Miała wiele wcieleń, a każde zawsze miało niewielką cząstkę dziewczyny. Wydawało się jej że lepiej żyje się jej w tym nierealnym, wirtualnym świecie, gdzie bez względu na wszystko pozostaje sobą. Tam przelewa uczucia na słowa, które nie wyszły by pewnie nigdy z jej ust. Wiedziała jednak, że kiedyś będzie musiała się pokonać i zakończyć tę wojnę toczącą się w jej zatroskanym wnętrzu. Wiedziała, że żeby było lepiej, będzie musiała sama zacząć ufać ludziom, innym, otworzyć przed nimi swoje wrota. Z tymi samymi myślami skończyła kolejny dzień. Powrót do domu.
I właśnie tak to mnie więcej było, tak to wszystko wyglądało. Czasem ten udawany uśmiech jest lepszy, niż ten prawdziwy. Ale to właśnie ten drugi daje to niezwykłe ciepło. Mrowienie od środka.
Stare opowiadanie.
Ciekawe? Zdradzające trochę mój styl bycia?
Możliwe.
Ale zastanów się.
Może warto spróbować, podejść mnie i...po prostu poznać?
Od nowa. Na nowo. Inną.
A w dzień kota, bawię się w kota...
***
-Cześć, na imię mi Dominika...
- Hej, mój mi Evee...
-No tak, Moyashi-Niewidzialna, zgadza się, to ja...
-Taa, to ja, lauwolf...
-Yup. Only Real Me is Here...
Co pan dziś robi Panie Smith
