Pierdole...

Mam dosyć ludzie. Nie wytrzymuję w tym świecie, który ma mnie w dupie. Wiem, ze pewnie ktoś zaraz zacznie oponować i mówić że nie, ale ja mam to gdzieś. Jestem kimś kto chyba stracił resztki uczuć, kimś kto je zgubił... nie . One zostały zniszczone i gdzieś tam może są ich jakieś resztki. Mam dość. Zawieszam prawie wszędzie swoja działalność. Nic i nikt mnie nie przekona na tyle abym wróciła. Nikt nie wywoła u mnie szczerego uśmiechu i śmiechu. Nie ma już takiej osoby, która by zdołała przywrócić dawną mnie. Ona uciekła i się schowała. Żyje sobie spokojnie zostawiając te nową w moim ciele.

Teraz wszystko jest do dupy. Wszystko się wali i w jakimś stopniu kieruje mną do załamania. Przestałam wierzyć, że coś bądź ktoś jest w stanie mi pomóc. Przestałam wierzyć, że jest nadzieja. Przestałam wierzyć, że kiedyś wrócę szczęsliwa i powiem, ze wszystko jest w pożądku.

Przyjaciele zniknęli,a może ich nie było? Może tylko udawali, ze są? Może tylko próbowali mnie zrozumieć, ale nie chcieli? Nie słuchali? Nie wiem i już nie chcę wiedzieć. Życiu puszczam focha i to nie ja będę teraz przepraszała, bo nie mam za co. Tak, nie mam najmniejszej ochoty na słowa ' przepraszam'. Ale za to mam ogromną ochotę krzyczeć, ale  tłumię krzyk w sobie, po co? Aby nie dać po sobie tego poznać. Maska codzienności i gotowe.

Tak to Bill i gówno mnie obchodzi co sądzicie.

 Na dziś to chyba tyle. Zniknęłam prawie zewsząd. Jestem na blogach i da oraz gg. Nigdzie więcej.

Są rzeczy, z którymi sami nie dajemy sobie rady- to uczucia

Są rzeczy, z którymi sami nie dajemy sobie rady, a przynajmniej jaj sobie nie daję. Miłość i wszystkie większe uczucia przekraczające przyjaźń mnie przerastają. Ja to wiem, czuję, ale jak byś stanął na przeciwko  mnie i kazał powiedzieć dlaczego, nie potrafiłaby tego ująć słowami, ale tutaj tak, potrafię to zrobić. I to całkiem głęboko jak na taką osóbkę, która gubi słowa i to co chce powiedzieć, Tutaj mam tylko siebie i klawiatturą laptopa piszę to co płynie z prosto z serca, duszy do palców, a potem na klawiaturę. Tak, ja mam uczucia. Może nie potrafę ich okazywać tak jak bym tego chciała, ale jakoś do nich nie zmierzam.

Tak myślałam rano, ale po tym jak Cię znowu widziałam uświadomiłeś mi to, że zaśmiecam się złudzeniami. Nie cenzuruję myśli, ale kieruję je w błędnym kierunku. Przez całe życie go szukam i staram się znaleźć ten właściwy. Wiem gdzie go szukać, ale zawsze coś każe mi zboczyć ze ścieżki, którą sobie wytyczyłam. Gubię to co właściwe, popełniam błędy, których nie żałuję. Wyjeżdżasz, a ja się z tym pogodziłam. Wiem, ze się spotkamy, ale nadziej matką głupich mój przyjacielu. Coś przychodzi i odchodzi, a ja tego nie potrafię zatrzymać. Ale czego ja od Ciebie wymagam. Ty jesteś inny. Jesteś moją magią, która zaskakuje mnie każdego dnia. Dlaczego tak nie może być z innymi? Dlaczego potrafię tak tylko z tobą. Nie cenzurować sie, mówić i robić wszystko na co mam ochotę, wygłupiać sie do woli, uśmiechać całym ciałem tak aby biła ode mnie radość. Dobrze wiesz , ze ja tego nie przetrwam, że część mnie zniknie razem z tobą, ze załamię sie, a wyjście z tego dołka zajmie mi dużo czasu. Już tam byłeś, a ja nie mogłam tego przeżyć. To bolało, choć nawet kiedy jesteś tutaj dzieli nas so kilometrów. Tak, to dla mnie dużo, ale z tąd do Londynu jest za dużo. To dla mnie za dużo, aby o tym myśleć, ale nie chcę zapomnieć.

A to co mi po tobie zostanie to wspomnienia, przyjaźń i dwa zdjęcia, choć mam tylko jedno, które rozwaliłeś zabawą w photoshopie i jest teraz malutkie. Pamiętam wszystkie nasze wyczyny kolego. Wszystko co powiedziałeś i tak jak w przypadku pierwszej miłości zapamiętam. Zapamiętam na zawsze i nigdy nie opuszczę w niepamieć. Wiem , że to czytasz, ale nie skomentujesz,bo potwierdzisz to czego bałeś się powiedzieć, a ja wiem co chciałeś.

 Twój uśmiech jedyny w swoim rodzaju.

Nie masz sie o co martwić, jestem dużą dziewczynką i nie uciekam przed nieuniknionym. jest mi przykro i to coś zmieni we mnie i moim życiu, lae sie nie poddam i z podniesionaą głową stwię czoło wyzwaniu jakim jest życie.

I tak z czegoś co postanowiłam napisać na matmie wyszło coś co było prosto z serca

Bo moje słowa idą prosto z serca.

Ból nie jest jedynym wyjściem, ale pomaga.

To nie będzie wielkie, ale jutro może to rozwinę...

Czy ludzie zastanawiają się nad tym jakie są konsekwencje tego co robią? Tak, czasem, ale coraz rzadziej. Myślą tylko o najwygodniejszych dla nich rozwiązaniach i trzymają się wątków swojego życia, które nie sprawiają im przykrości. Owszem , to boli kiedy coś nie wyjdzie, kiedy coś się zepsuje, kiedy ktoś zrani, ale nie można cały czas sie poddawać i nie zwracać na to uwagi kiedy jeszcze można to powstrzymać. Uciekamy przed tym co nieuniknione, mamy to w dupie i myślimy, ze będzie tylko lepiej, a gówno prawda! Nigdy nie jest lepiej, a tylko nam sie tak zdaje. Widzimy to co chcemy widzieć. Ciekawe konwersacje z czasem przeradzaja sie w ciekawe i drążace temat myśli, które potrafią człowieka złamać, pokonać i zniszczyć.

Ból nie jest jedynym wyjściem, ale pomaga...

Sięgamy po różne środki, aby walczyć z problemami, kiedy już to robimy.

Każdy robi to na inny sposób...

Gdyby problemy nie istniały wszystko byłoby różowe, ale ludzie daliby sobie radę i znaleźli coś złego w tym całym dobrze. Tak, jesteśmy do tego zdolni. Niszczymy wszystko. Kawałek po kawałku. Wszystko przepadnie przez naszą głupotę. Nie prosząc o pomoc, żywiąc się złudzeniami okłamujemy samych siebie, podlegamy swego rodzaju cenzurze, zamykamy sie w klatce myśli. Decydujemy sie wkrótce, podejmujemy kroki i tu pojawia się pytanie.

Czy są one aby odpowiednie?

To co teraz nazywają życiem jest jak śnieg- topnieje i szybko znika.

Dlaczego ten post nosi taki tytuł? Szczerze- nie potrafię wam powiedzieć. Życie to elementy świata jakie nas otaczają i wpływają  na naszą historię, zapisują coś na naszych kartach życia. Nic nie możemy poradzić na to co tam się znajduje i nie możemy użyć korektora, aby tego stamtąd wymazać. życie jest jedno i bez możliwości cofnięcia danej chwili, aby coś poprawić, zmienić na lepsze. Popełniamy błędy, których żałujemy, bądź nie, ale gdyby zmienić jeden mały szczegół, wszystko co byłoby potem straciło by sens i uległo autodestrukcji. Niektórzy tacy jak my- myśliciele myślimy o wiele więcej niż inni, choć nasze umysły są sobie równe. To nie prawda. żaden umysł nie jest równy drugiemu, gdyż nie ważne czy powiedzieć komuś to samo to i tak każdy pomyśli co innego, lub to samo, ale inaczej. Zgubiliście sens? To dobrze. Każdy pojmuje to co sie do niego mówi na swój sposób, a muzg interpretuje i analizuje zwroty jeszcze inaczej, a człowiek musi sam dojść do tego co tak na prawdę mu w duszy podpowiada, że o to mu tak na prawdę chodzi. 

Miło.

Kiedy ma się inne zdanie. Odmienne od danej grupy jest się katowanym. Mniejsza o to, że niektórzy z nich sądzą tak samo jak ty. Oni się cenzurują. Stawiają niewidzialną ścianę pomiędzy tym co jest dla nich prawdą, a tym co mówią oszukując samego siebie. Społeczeństwo zamyka nasze umysły w ciasnych klatkach, torturuje piorąc nam mózgi. Równie dobrze ludzi, którzy idą bez własnej woli można porównać do zombie. Są bezmózdzy  i łatwo nimi manipulować. Dążą do popularności, która w cale nie jest im potrzebna. Szukają czegoś co wydaje się im nieosiągalne. Nie widzą tego, że bycie sobą to lepsze wyjście niż iście za tłumem jak bezmózgie zombie.

Teraz życie jest jak gra, w której nie ma żyć- masz tylko jedno, nie ma check point'ów- życie to ciągła linia, którą żadko kiedy mamy szansę przejść w jednym kawałku, nie ma level'i- każdy jest na tym samym poziomie, nie jest postrzegany lepiej niż inni, bo w końcu i tak wszystko co zrobiliśmy, powiedziekiśmy i pomyśleliśmy będzie zsumowane w dniu ostatecznym, ale ja to pieprzę.

Zagubionym kawałkiem układanki

Jestem sobą choć

Wszyscy chcą coś zmienić

Coś poprawić, dopasować

Pieprzę to!

Pieprzę tę grę,

W której jestem

Jestem tylko pionkeim

Pionkiem, który nie ma nic

nic do powiedzenia

nic do powiedzenia

nic do powiedzenia

Cisza panuje w tej grze

W tej grze, gdzie panuje cenzura

Cenzura myśli

Cenzura słów

Cenzura czynów

Pieprzę to!

Pieprzę tę cenzurę,

Która ogranicza mnie

Zamykając w ciasnej klatce

W ciasnej klatce społeczeństwa

Klatce społeczeństwa, gdzie nic

Nic co jest inne

Nie jest akceptowane

Pieprzę to!

Pieprzę to społeczeństwo

Społeczeństwo, które jest niczym

Niczym wirus oplata prawdziwego Ciebie

Ciebie, który oponujesz

Ciebie, który się buntujesz

Ciebie, który jesteś sobą

Pieprzę to, co nazywają teraz życiem!

Pieprzę tę grę i wszystko co z nią związane!

Pieprzę to co zniknie tak szybko jak śnieg latem!

Pieprzę to!

Rozumiesz?

Mam głęboko w poważaniu to co ludzie o mnie myślą, a czasem mam ochotę mieć tam też to co sama o sobie myślę. Ludzie tacy ja są wolni, a ja polecam to uczucie. Rany się otwierają same kiedy grasz w życie i krwawią cicho, a kiedy tylko cicho żyjesz one krwawią przez narzucaną Ci grę. Żyję w prawdziwym świecie, który jest salą samobójców. Każdy nim jest. Każdy jest samobójcą. Zabija siebie od środka. Kawałek po kawałku, aż uleci z niego ostatnia kropelka krwi. Kropelka jego duszy i ostatku jego prawdziwego oblicza.

Witaj w moim świecie, który jest Salą Samobójców.

To co nzywają kolorem szybko traci swe pierwotne oblicze.

Zawsze mnie zastanawiało dlaczego coś ma swój określony kolor. Dlaczego niebo jest niebieskie, trawa zielona, a krew czerwona.
Teraz kiedy tak dłużej się nad tym zastanowiłam zauważyłam, że gdyby to co  jest nam dobrze znane straciło swój kolor było by czymś innym i obcym, czymś co zmienia nasz pogląd, sposób patrzenia na świat. Trawa nie dawałaby nam wrażenia spokoju i ukojenia jaką nam dawała swoją soczystą zielenią, na której od czasu do czasu błyszczała się rosa. Niebo nie dawałoby nam wrażenia czegoś spokojnego co będzie zawsze i już nigdy nas nie opuści zawsze dając nam nadzieję na lepsze jutro. Krew nie byłaby krwią, nie mówiła nam sprawiedliwie co dobre a co złe i nie dawała wrażenia życia, które monotonnie ciągniemy w nieskończoność. Mój świat w końcu zaczął je nabierać ponownie, aczkolwiek powoli. Nie chcę ich szybko stracić, ani też być na ich punkcie chciwa. To na co patrzę i do czego się przywiązuje przestało, nie , przestanie być wieczne i w końcu mnie opuści. Jak zwykle to co się mnie dotknie w końcu się ode mnie odwróci lub zniknie na zawsze. Jestem jak notatnik śmierci. Kto się mnie dotknie, a raczej zostanie zapisany na kartach mojego zeszyciku kiedyś, w końcu dla mnie umrze lub popełni samobójstwo. Ujmuje to zagadkowo, wie, że nie powinnam, ale nie wszystko w życiu jest proste do zrozumienia.
" Kiedy brak mi ich Słońca, poszukam swojego Księżyca"- przekręcone słowa piosenki stały się moim poglądem na życie. Tak prosto jest zmienić coś prostego w coś trudnego. Zmienić sens i ukryć go gdzieś głęboko. Robię to często, a nawet za często, ale to już mój problem.

Może ich Słońca nie masz
Kiedy zaćmienie jest
Ale i tak jak byś nie patrzeć miał
Świeci dla każdego z nas.
Masz po co żyć.
Nie lękaj się.
Życie to wyzwanie- podejmij je!

Ja nie z tych co płaczą by poczuć ze istnieją
Ból pomaga mi dostrzec to
Czego inni nie widzą.
A widzą inaczej
Mój świat inny jest.
Czarno-biały z
Domieszką krwi-stej
Czerwienią zlany
Zimnym potem i strachem.
Boisz się?

Fragmenty pisanych ołówkiem piosenek często się gubią i odnajdują swój własny sens, który próbuję dostrzec. To nie jest trudne. Wystarczy usiąść, posiedzieć, przemyśleć , zastanowić się, a wszystko będzie jasne jak dopiero co umyte okno żeby niedługo potem stracić swój sens abym ponownie zaczęła go szukać. Innego i szczerego bardziej niż poprzednio. Mówiącego mi , że coś jest nie tak.

Ostatnio jakoś sobie radzę, ale straciłam z oczu mój Księżyc, który jeszcze miesiąc temu był w pełni, a teraz ledwo dostrzegam jego cieniutki cierp kształcący się na czarnym niebie. Powróciło moje Słońce, przywracając tę całą chandrę, to coś co nie pozwalało mi zbliżać się do innych. To wszystko co działo się w mojej głowie jest jak zaćmienie. Słońce przysłoniło Księżyc- zła strona znowu wygrała. Niestety. Mówi się trudno i żyje se dalej, a zawsze znajdzie się coś co podniesie Cię na duchu i będzie przy tobie cały czas.

Akceptujemy i buntujemy się, nie robimy tego dla nikogo innego
Będziemy śpiewać z zniekształconym rytmem i zepsutymi akordami, Viva★głupie piosenki.

Pamiętam zawsze tylko o jednym. Że czas nie stoi w miejscu i nigdy się nie zatrzyma tak jak ziemia nie przestanie się kręcić choćbym nie wiem jak tego chciała. Powtórzę więc. Mówi się trudno i żyje se dalej.

Ja swoje życie koloruję i rysuję sama. Jest jak rysunek który kiedyś się skończy. Będzie nieidealny, nieskończony i z masą błędów, których nie będę żałowała, bo nad rozlanym mlekiem się nie płacze.

Kolorów jest mnóstwo, tylko trzeba je dostrzec i zaakceptować.

 Są kolory, których nigdy nie zapomnę , ale są i takie o których nawet nie myślę, ale kiedy je się połączy nie oddam za nie żadnego innego...nawet wspomnienia najpiękniejszej chwili z mojego życia.