To co nzywają kolorem szybko traci swe pierwotne oblicze.

Zawsze mnie zastanawiało dlaczego coś ma swój określony kolor. Dlaczego niebo jest niebieskie, trawa zielona, a krew czerwona.
Teraz kiedy tak dłużej się nad tym zastanowiłam zauważyłam, że gdyby to co  jest nam dobrze znane straciło swój kolor było by czymś innym i obcym, czymś co zmienia nasz pogląd, sposób patrzenia na świat. Trawa nie dawałaby nam wrażenia spokoju i ukojenia jaką nam dawała swoją soczystą zielenią, na której od czasu do czasu błyszczała się rosa. Niebo nie dawałoby nam wrażenia czegoś spokojnego co będzie zawsze i już nigdy nas nie opuści zawsze dając nam nadzieję na lepsze jutro. Krew nie byłaby krwią, nie mówiła nam sprawiedliwie co dobre a co złe i nie dawała wrażenia życia, które monotonnie ciągniemy w nieskończoność. Mój świat w końcu zaczął je nabierać ponownie, aczkolwiek powoli. Nie chcę ich szybko stracić, ani też być na ich punkcie chciwa. To na co patrzę i do czego się przywiązuje przestało, nie , przestanie być wieczne i w końcu mnie opuści. Jak zwykle to co się mnie dotknie w końcu się ode mnie odwróci lub zniknie na zawsze. Jestem jak notatnik śmierci. Kto się mnie dotknie, a raczej zostanie zapisany na kartach mojego zeszyciku kiedyś, w końcu dla mnie umrze lub popełni samobójstwo. Ujmuje to zagadkowo, wie, że nie powinnam, ale nie wszystko w życiu jest proste do zrozumienia.
" Kiedy brak mi ich Słońca, poszukam swojego Księżyca"- przekręcone słowa piosenki stały się moim poglądem na życie. Tak prosto jest zmienić coś prostego w coś trudnego. Zmienić sens i ukryć go gdzieś głęboko. Robię to często, a nawet za często, ale to już mój problem.

Może ich Słońca nie masz
Kiedy zaćmienie jest
Ale i tak jak byś nie patrzeć miał
Świeci dla każdego z nas.
Masz po co żyć.
Nie lękaj się.
Życie to wyzwanie- podejmij je!

Ja nie z tych co płaczą by poczuć ze istnieją
Ból pomaga mi dostrzec to
Czego inni nie widzą.
A widzą inaczej
Mój świat inny jest.
Czarno-biały z
Domieszką krwi-stej
Czerwienią zlany
Zimnym potem i strachem.
Boisz się?

Fragmenty pisanych ołówkiem piosenek często się gubią i odnajdują swój własny sens, który próbuję dostrzec. To nie jest trudne. Wystarczy usiąść, posiedzieć, przemyśleć , zastanowić się, a wszystko będzie jasne jak dopiero co umyte okno żeby niedługo potem stracić swój sens abym ponownie zaczęła go szukać. Innego i szczerego bardziej niż poprzednio. Mówiącego mi , że coś jest nie tak.

Ostatnio jakoś sobie radzę, ale straciłam z oczu mój Księżyc, który jeszcze miesiąc temu był w pełni, a teraz ledwo dostrzegam jego cieniutki cierp kształcący się na czarnym niebie. Powróciło moje Słońce, przywracając tę całą chandrę, to coś co nie pozwalało mi zbliżać się do innych. To wszystko co działo się w mojej głowie jest jak zaćmienie. Słońce przysłoniło Księżyc- zła strona znowu wygrała. Niestety. Mówi się trudno i żyje se dalej, a zawsze znajdzie się coś co podniesie Cię na duchu i będzie przy tobie cały czas.

Akceptujemy i buntujemy się, nie robimy tego dla nikogo innego
Będziemy śpiewać z zniekształconym rytmem i zepsutymi akordami, Viva★głupie piosenki.

Pamiętam zawsze tylko o jednym. Że czas nie stoi w miejscu i nigdy się nie zatrzyma tak jak ziemia nie przestanie się kręcić choćbym nie wiem jak tego chciała. Powtórzę więc. Mówi się trudno i żyje se dalej.

Ja swoje życie koloruję i rysuję sama. Jest jak rysunek który kiedyś się skończy. Będzie nieidealny, nieskończony i z masą błędów, których nie będę żałowała, bo nad rozlanym mlekiem się nie płacze.

Kolorów jest mnóstwo, tylko trzeba je dostrzec i zaakceptować.

 Są kolory, których nigdy nie zapomnę , ale są i takie o których nawet nie myślę, ale kiedy je się połączy nie oddam za nie żadnego innego...nawet wspomnienia najpiękniejszej chwili z mojego życia.