38

Dlaczego wszystko nagle się zawala kiedy zaczynało być dobrze? Dlaczego nie potrafię pokazać, że coś jest nie tak i o tym powiedzieć? Dlaczego czyje jakbym znikała, jakby mnie tutaj z wami nie było, jakbym sama ja była tylko wytworem mojej wyobraźni? Dlaczego wątpię w to co powinno być niepodważalne? Dlaczego Cię tracę z każdym dniem, każdym słowem? Dlaczego zdaje mi się,że jestem tylko niepotrzebnym balastem i ciężarem, którego nie potrzebujesz? Dlaczego mówisz,ze wszystko będzie dobrze nie znając jutra? Dlaczego nie mogę Tobie dorównać? Dlaczego nie potrafię cieszyć się tym co dobre, dostrzegając więcej zła niż dobra? Dlaczego brniemy za stadem odlewów z jednej formy? Dlaczego to wszystko tak boli? Dlaczego nie wiem kim jestem?

NIE WIEM.

Jest wiele pytań na które nie znam odpowiedzi, wiele ich wczoraj sobie zadałam, to bolało, wszystko. Niewiedza, to że wszystko wydawało się być takie straszne, przytłaczające, jakby ktoś mówił: "Masz cierpieć. Masz cierpieć jak jeszcze nigdy nie cierpiałaś."

Nie wiem czy cierpię, nie wiem juz czym naprawdę jest ból. 

Wczoraj było 38 dni, dzisiaj tylko37

Wierszem odpowiedziałam Ci na wiersz, starajac sie wytłumaczyć,ale potem zrobiło się jeszcze gorzej,ale wszystko zakończyło sie szczęśliwie, choć nadal wątpię. Nie wiem czy jest jak dawniej. Nie, nie jest. Nie będzie... Teraz jest lepiej,ale ile to potrwa? Trochę lepiej,ale nadal czuję, słyszę gdzieś echem te słowa :"Masz cierpieć. Masz cierpieć jak jeszcze nigdy nie cierpiałaś." 

"38"

38 dni czekania błogiego
38 dni milczenia srogiego
38 łez przelanych w rozpaczy
38 chwil bojąc się, że Ona to zobaczy
38 złudzeń, na które człowiek patrzy
nie wiem co mam Ci do powiedzenia
lecz wiem,że słowa me nie maja większego znaczenia
cisza pytań trudnych, bez odpowiedzi
ktoś się śmieje z nieszczęścia mego szydzi
kiedy serce me rozdarte na tysiące trwóg
zamieniają się w tysiące po rzekach łez smug
myślę że wiem, a nie wiem nic
czuję że niknę, zanikam gdzieś w polu
gubię się w świecie bez honoru
z duszą utraconą w błogim śnie, gdzie światło
jasne, niezwyciężone przenika mnie
mówię że jestem,że kocham Cię
strach mnie omotał, szamoce mną wciąż
mgłą wspomnienia radosne już są
widzę to wszystko i niebo błękitne
z czasem ciemniejące,jak odbicia me płytkie
blady,szary uśmiech, niby to maska zwodząca
jednakże o zgrozo, do niczego nie prowadząca
myślę,że jestem,ale mylę się wciąż
myślę że czuję, potworem bez trosk
za dużo wszystkiego układa w stosik się
by jak liście jesienne niknąć w gęstej mgle
gubię się, wołam o pomoc Twą
lecz niemo, cicho udając wciąż
że jest dobrze,że pięknie
tak jak iskrzy się noc
niknie szary uśmiech, iskrzy się coś
nie śpię, modlę się o odpowiedzi sto
proszę o jedno
pytam czy już koniec, czy to mrok?

Wiele znaków zapytania, mało twierdzeń a jeszcze więcej wątpliwości i te słowa, słowa , które ciągle się powtarzają: "Masz cierpieć. Masz cierpieć jak jeszcze nigdy nie cierpiałaś." i inne, które dotykają i kują w serce.

"Śmierć dla nikogo nie jest okropna. Stary czy młody, dobry czy zły, dla każdego jest taka sama. Śmierć jest bezstronna. Nie ma szczególnie okropnej śmierci. To dlatego śmierć jest taka przerażająca. Twoje zwyczaje, twój wiek, twoja osobowość, twój majątek, twój wygląd... W obliczu śmierci, wszystko to nie ma znaczenia. Śmierć jest okropna, ponieważ niszczy to wszystko. "

~(Kirishiki Sunako-Shiki)