Pierdole...

Mam dosyć ludzie. Nie wytrzymuję w tym świecie, który ma mnie w dupie. Wiem, ze pewnie ktoś zaraz zacznie oponować i mówić że nie, ale ja mam to gdzieś. Jestem kimś kto chyba stracił resztki uczuć, kimś kto je zgubił... nie . One zostały zniszczone i gdzieś tam może są ich jakieś resztki. Mam dość. Zawieszam prawie wszędzie swoja działalność. Nic i nikt mnie nie przekona na tyle abym wróciła. Nikt nie wywoła u mnie szczerego uśmiechu i śmiechu. Nie ma już takiej osoby, która by zdołała przywrócić dawną mnie. Ona uciekła i się schowała. Żyje sobie spokojnie zostawiając te nową w moim ciele.

Teraz wszystko jest do dupy. Wszystko się wali i w jakimś stopniu kieruje mną do załamania. Przestałam wierzyć, że coś bądź ktoś jest w stanie mi pomóc. Przestałam wierzyć, że jest nadzieja. Przestałam wierzyć, że kiedyś wrócę szczęsliwa i powiem, ze wszystko jest w pożądku.

Przyjaciele zniknęli,a może ich nie było? Może tylko udawali, ze są? Może tylko próbowali mnie zrozumieć, ale nie chcieli? Nie słuchali? Nie wiem i już nie chcę wiedzieć. Życiu puszczam focha i to nie ja będę teraz przepraszała, bo nie mam za co. Tak, nie mam najmniejszej ochoty na słowa ' przepraszam'. Ale za to mam ogromną ochotę krzyczeć, ale  tłumię krzyk w sobie, po co? Aby nie dać po sobie tego poznać. Maska codzienności i gotowe.

Tak to Bill i gówno mnie obchodzi co sądzicie.

 Na dziś to chyba tyle. Zniknęłam prawie zewsząd. Jestem na blogach i da oraz gg. Nigdzie więcej.