Co pan powie Panie Smith... Wyścig marzeń i stracone dni.

 Co pan dziś robi Panie Smith
Co zostało z tamtych dni
Czy warto było snuć tę nić
Pajęczych marzeń
I co pan powie Panie Smith
Na ten plastikowy film
Na całą armię łysych głów
Bez ideałów

...
Już dość, nie wierzysz
Jeśli niszczysz coś
Już dość, nie wierzysz
Jeśli czynisz zło

...
Niech wyścig marzeń trwa
Przegrani Ty i ja
Przegrana generacja
Przegrana generacja

~ Wilki- Przegrana Generacja.

Zastanawiam się, myślę, świat się wali. Wszystko staje się bardziej przereklamowane, a moja dewiza na pytania innych, to "Chujowo, ale stabilnie.".

No i, no i, no i, no i, no i, no i...

NO!

 

Tak, tak, tak. cały czas tak samo pozytywna samotnie jak zawsze, cieszę się każdym promykiem czegokolwiek.

Bo "wczoraj było teraz."

Życie nie jest teraz takie jak kiedyś
Nie ma już tego, co było dawniej
Przykro wspominamy przeszłość
Widząc ją przez smętną mgłę, która jest wspomnieniem
Łez po policzkach niegdyś spływających
Unosząca się teraz lekko
Zupełnie inaczej niż wtedy
Kiedy ciężko upadała ku twardej ziemi

Wszystko jest teraz bardziej nerwowe
Nie jest tak jak kiedyś
Zmiany zachodzą nieustannie
Gorycz słów zamieniając w przykrą codzienność

Życie...
Jakie właściwie teraz jest?
Nie jest już beztroskie, jakoby kiedyś takie było
Troski budują z cegieł mur po obu stronach naszej ścieżki
Tak trudno dojrzeć pozytywy
Kiedy ktoś stoi i zamyka Ci spojrzenie
Na dobro bandażuje wzrok

Woń kwiatów, otoczenia się zmieniła
Już nie bywa czasem w tle, a uspokaja
Wzywa zmysły ku spokoju
Na minutkę, na dwie, ile pęd pozwoli
Zabierają nam wszystko, więcej niż sam Czas
Już nawet jego nie posiadamy

Wszystko jest teraz bardziej nerwowe
A ja jestem
Chowam się w tłumie, pod peleryną mojej aury
Obserwuję, wszystko traci kolor i wyraz
Wszystko szybciej mija i znika
W tle.

Życie...
Jakie teraz jest?

Tak, tak, to tam wyżej, to mój wiersz i zazwyczaj podaję autora tekstu,a  jak tego nie robię, to znaczy to, że to ja to napisałam. Bo ostatnio nie potrafię spisać myśli, które sentencjami panoszą się po mojej głowie, w zamęcie tego co się dzieje. niby dzieje się mało, niby niewiele a i tak nie daje sobie z tym rady i mimo, że ktoś może sobie powiedzieć, że się nad sobą użalam, to tak nie jest, Ja po prostu przeżywam, to co czuję, tak jak wychodzi, tak jak mi wskazuje chwila. Zależy. Cholera. 

Przecież nie będę płakać, z powodu tego, że ktoś komu poświęciłam, bez owijania w bawełnę, w chuj czasu, wyrzucił mnie z kontaktów na amen. Jego sprawa. 

Trudno.

Czasem nie mogę tego znieść w sobie, pod maską, to oczywiste, bo czasem to już za dużo, ale i czasem, powtarzając się tutaj tym zwrotem,  potrafię to skryć głęboko w sobie. Bo uciekam. Piszę, paplam głupoty i zdzieram gardło. Piję kawę, energetyki i cukier. Skaczę, tańczę, zgrywam głupka. Wyżywam się, krzyczę, dołkuję. Płaczę, maluję, daję się ponieść. Przyczepiam się, odseparowuję i dryfuje nad krawędzią, by zobaczyć czy się poddam, czy zobaczę jeszcze, jak wiele potrafię znieść.

Nawiedzona w Krainie Marzeń.

 

 Życie wiele od nas wymaga.
Jeszcze więcej wymagamy od siebie.
Patrzymy na wszystko przez pryzmat.
Pryzmat szarej, pospolitej rzeczywistości.
Gubimy się gdzieś w tłumie klonów.
Gubimy się gdzieś w tym zamieszaniu i zgiełku.
W muzyce wolności i tego co straciliśmy.
Chcemy więcej i więcej, zapominając co już mamy.
A z dnia na dzień, posiadamy więcej.

Ktoś powiedział mi kiedyś coś ważnego.
Wiele się nauczyłam od tej osoby.
Z sekundy na sekundę stajemy się kimś innym.
Sekundę temu byliśmy kim innym niż jesteśmy teraz.
A zaraz znów będziemy kim innym.
Taka już kolej rzeczy, bo koło się zatacza.

Jedni dają radę.
Inni już nie.
Potrzebują pomocy, by się odnaleźć.
Szukają jej, szukając samego siebie.

Zagubieni.

Zmiany, zmiany, ciągle zmiany.

Patrze na świat i robi się lepiej. Patrzę na świat przez szkiełko, które mnie chroni.
Przez okulary, wers za wersem czytam wiersze, teksty...
Zastanawiam się kim był i jak żył ich autor. Co teraz robi i jak się miewa.
Myślę o tym "co by było gdyby?".
Siedzę, patrzę przez okno, Marzę.
Widzę czerwień, tych oprawek  i czerwień skrytą we wszystkim.

Zebrało mi sie na przemyślenia. Ciekawe co będzie przy pracy z religii. Referat przemyśleniowy, nawiązujący do piosenki Czesława Niemena. Bo tak, "dziwny jest ten świat"...

 

 raz po raz straszą nas

mówią wprost że to finał
rok może pięć komet deszcz i ślus
chyba że tęgi łeb myli się
i kurtyna w dół zamiast spaść
w górę pnie
...
gdy o tym myślę w głowie zamęt mam
śmiać się czy też włosy rwać
muzykę słyszę ciało rusza w tan
i tak mogę wieki trwać
~Perfect- Raz po raz [ straszą nas ]

A na koniec. Powiem...

UROCZO <3