I really do.

Przyjaciel to skarb. Naprawdę. I warto o niego dbać, trzymać go przy sobie, żeby nie stracić. Zwłaszcza tych prawdziwych, którzy nigdy Ciebie nie zawiedli, nie sprawili, żeby było Ci źle. 

Tych od piaskownicy, z przedszkola, czy podstawówki. 

Tych z nowej klasy gimnazjalnej, z imprez, z wycieczek.

Tych, których jeszcze nie znamy, a będziemy im powierzać część siebie.

Bo w sumie to na tym polega przyjaźń, prawda? Na powierzaniu siebie innej osobie. Nie jako ciała, a tego co w nas drzemie. Bo komu innemu jak nie przyjacielowi wygadujemy się z najmniejszych głupot, śmiejemy się z tych najdziwniejszych wpadek. To z przyjacielem rozmawiamy o tym, co nas trapi, o tym co w nas buzuje, co w nas drzemie, co musimy z siebie wyrzucić, bo zaraz to z nas wypadnie i połamie nas na kawałki. Bo to przyjaciel wyciąga nas z dołka paroma słowami, jest z nami, kiedy jest źle, kiedy dobrze. Cieszy się Twoim szczęściem, dzieli swoim.

I mam cholerny zaszczyt mieć takich zajebistych przyjaciół. Naprawdę. Są ludzie, z którymi jestem od zawsze i bez których nie wyobrażam sobie życia. Nie wiem, co by się stało, gdybym ich straciła. 

Chyba poszłabym na dno.

Jest komu dedykować. Naprawdę. i oni wiedzą, że mówię o nich.

Kociu, Adamie mój ukochany, Wyczesana droga, Ajusiu, Roszpunko, Shao kochana, Amfetamino najdroższa...

Tak wiele wam zawdzięczam ostatnimi czasy, cały czas. Jesteście najlepsi. Wszyscy. Nawet Ci, których tu nie wymieniłam <3 

Aż zapodam wam serduszko.

Dzisiejszy dzień był owszem cudowny, spędzony z Wyczesaną, okropnie wspaniale.

Soczek był przepyszny, guma i ciastko też. A CC pachniało cudownie. W końcu, powiedziałyśmy tak wiele, co nam ciążyło, wygadałyśmy się i to było to. 

I nie stracimy tego, zestawimy nasze plany lekcji i będziemy wracały razem ze szkoły, spotykały się w weekendy, bo nie można tak, ekipa musi być. Bo co by bez niej nie było? W końcu tam czujemy się dobrze, możemy robić co chcemy, bo jesteśmy wśród swoich i wiemy, że robimy to ze sobą, nie musząc się wstydzić. Bez barier. Jak nasz mały project x.

Nauczyłam się też dzisiaj nie ufać tacie, co do pogody. Bo zmarzłam jak cholera, bo tak też wiało i grzywka wpadała mi do oczu. I TAK, MAM Z TYM PROBLEM. Nie lubię jak mi grzywka wpada do oczu, kiedy łaskawie zarzucę włosy z innej strony niż zwykle i  nawet użyję lakieru ŻEBY NIE BYŁO, a to chujostwo mocą matki natury będzie mi je do oczu wrzucać.

I LOVE NATURE.

I REALLY DO.

Poza tym, nauczyłam się, tak na przyszłość, że na Doriana czeka się godzinami. Jakby naprawdę był Dolores. I w sumie nadal pozostaje pytanie, czy on naprawdę nie wie, co zrobić, jak się zgubią klucze i czy sam potrafi robić zamki. Bo dla niego trzy minuty, to trzydzieści.

Czekania w pizgawicy. Och, love it.

No i bloguję. Nadal. Choć postaci mi się wypalają, ja się nie poddam. Bo może i Leo zniknął, ale będzie Foxy i nie za bardzo mnie obchodzi, że ksywkę ma taką jak nazwa papieru toaletowego. 

Myślę, że nikt się nie skapnie. 

Na jednym jestem ponad rok, na innych startuję.

Ktoś mi powiedział, ze lepiej prowadzę dziewczyny lepiej niż mężczyzn, a że ufam jej jak nikomu innemu, to się przestawię. Moon prowadzi mi się na Bloodywood świetnie, więc nie będzie problemów. 

No i Mike Way i sombrero, z dedykacja dla Shao.

To mój Wariat <3